คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

อักษราลาติน (สุรตี)

Report
Month View : 29
Over All : 1,117
Favorites : 1

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

อักษราลาติน (สุรตี)

Report
Month View : 29
Over All : 1,117
Favorites : 1

รวมเรื่องสั้น เร้น..หลอก..หลอน

เพื่อนบ้าน

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์

เรื่องนี้เคยรวมเล่ม e-book และออนไลน์อ่านฟรี มาแล้ว

ก็ขอลงอีกสักรอบ สำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่านจะได้อ่านค่า

 

ลินดาเพิ่งย้ายจากคอนโดมิเนียมที่เคยพักอยู่กับคนรัก มาอยู่ที่คอนโด.แถบถนนนวมินทร์ เธอไม่มีสมบัติอะไรมากนัก ของใช้จากที่พักเดิมส่วนใหญ่เป็นของตองหรืออนุรักษ์ เมื่อเธอกับเขาตัดสินใจแยกทางกันข้าวของในกระเป๋าเดินทางจึงมีแต่เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว หนังสือ กับของใช้จำเป็นบางอย่างเท่านั้น

“เฮ้อ..หมดซะที ว่าไม่มีอะไรมากก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน”
ชายหนุ่มคนพูดทำท่าปัดไม้ปัดมือ แล้วเดินไปตรงหน้าห้อง
“จะกลับแล้วหรือ กินน้ำนั่งพักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยกลับก็ได้”
ลินดาถามเมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าเหมือนจะใส่รองเท้าเตรียมตัวกลับ
“ไม่เป็นไร ผมต้องไปที่อื่นต่ออีก”
“ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวดาจะลงไปซื้อน้ำเย็นๆ มาให้ รอแป๊บนะ”
“ไม่ต้องหรอกดา..ผมต้องไปแล้วจริงๆ คุณอยู่จัดของเถอะ”
“พรุ่งนี้หยุดอีกวัน ค่อยจัดก็ได้”
“ลินดา”
อนุรักษ์เรียกเสียงหนัก ลินดาชะงักแววกระตือรือร้นจางลง ความน้อยใจขมขื่นผ่านเข้ามาแทนที่
“อ้อ..ฉันลืมไป คุณคงจะนัดกับ..”
หญิงสาวทิ้งคำพูดท้ายประโยคไว้เพียงแค่นั้น เธอไม่อยากเอ่ยชื่อสิตาผู้หญิงหน้าด้านที่มายื้อแย่งตองไปจากเธอ
“งั้นก็รีบไปเถอะ เดี๋ยวแม่นั่นจะลงแดงตายซะก่อนเพราะหิวผู้ชายจน ตัวสั่น”
“ปากระรานแบบนี้ผมไปดีกว่า”
“คุณก็จะไปอยู่แล้วนี่ ไปซี๊..ไป”
น้ำตาเหมือนจะหยด หญิงสาวพยายามกลั้นไว้เต็มที่ ประตูห้องเปิดกว้างอยู่ ตองหน้าบึ้งตึงเดินผ่านออกไปเงียบๆ มีสายตาขุ่นฝ้าของชายชราอายุประมาณ แปดสิบ ผมขาวโพลนตัดสั้นเกรียน ยืนไพ่หลังจ้องมองผ่านประตูเหล็กกรุมุ้งลวดมาจากห้องตรงข้าม หญิงสาวเม้มปากแล้วปิดประตูตามเสียงค่อนข้างดังด้วยความไม่พอใจกับความอยากรู้อยากเห็นของคุณตาเพื่อนบ้าน
ปิดประตูแล้วลินดาได้แต่ยืนคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางข้าวของกองระเกะระกะ หญิงสาวถอนหายใจดังๆ เดินลากขามาทิ้งตัวลงนั่งที่เตียง ตาเหม่อมองไปที่ฝาผนังสีฟ้าอ่อนหากสายตาไม่จับจุด มันกลับเหม่อลอยเห็นแต่ภาพความรักหวานชื่นระหว่างเธอกับตอง เมื่อถึงจุดวิกฤตเธอพยายามรั้งเขาไว้ทุกทาง..แต่สุดท้ายเขาก็จากเธอไปอยู่ดี ถึงตอนนี้เธอจะทำอะไรได้..ในเมื่อทุกอย่างกลายเป็นอดีตไปแล้ว
‘ปีนี้ดาเบญจเพส ตองพาดาไปทำบุญบ่อยๆ นะ’
‘เอาสิ..ไปวัดต่างจังหวัดมั้ยล่ะ ไปตามวัดกันดารที่ขาดแคลนปัจจัยหลายๆ อย่างดีกว่า’
หลังทำบุญผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี ตองกับเธอมีเหตุให้ต้องแตกหักเลิกร้างจากกัน ทุกอย่างเป็นเพราะนังผู้หญิงคนนั้นคนเดียว เธอน่าจะนึกเฉลียวใจตั้งแต่ตอนปีใหม่แล้ว ในงานเลี้ยงของบริษัทที่ตองทำอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเดินเคียงคู่ไปกับตอง คอยทักทายต้อนรับแขกและลูกค้าผู้มีเกียรติ เพื่อนร่วมงานแบบไหนกันตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ เธอเป็นคนรักของตองแท้ๆ กลับได้แต่นั่งรวมโต๊ะกับแขกอื่นๆ คอยชะเง้อคอมองคนทั้งคู่อยู่ห่างๆ
ยิ่งนึกความปวดร้าวยิ่งทบทวี ลินดาฟุบตัวลงกับที่นอนสะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่นาน ร้องไห้จนปวดหัวและกระบอกตาไปหมด เธอฝืนใจลุกขึ้นเดินโผเผตั้งใจจะไปหยิบยาในกระเป๋าที่วางอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งขนาดย่อม มองเห็นผู้หญิงผมยาวยุ่งเหยิงเสื้อผ้ายับยู่ยี่ หน้าตาซีดเซียวตาบวมช้ำมองตอบมาจากในกระจก แล้วใบหน้าของตองก็ปรากฏขึ้น ซ้อนทับด้วยหน้าตาจัดจ้านของผู้หญิงที่ชื่อสิตา ชู้รักของตอง เสียงหัวเราะระริกระรื่นเหมือนจะแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง
อีบ้า!..อีนังบ้า!
ลินดากรีดร้อง แต่เสียงหัวเราะก็ยังไม่ยอมหยุด มันสองคนกำลังสุขสม อีสิตากำลังหัวเราะเยาะเธอ ลินดาร้องไห้เสียงดังขึ้นสลับกับเสียงหัวเราะหยันให้กับทุกสิ่งในชีวิต!
ลินดาขยับตัว รู้สึกปวดหัวแทบระเบิด ปวดเนื้อครั่นตัวไปหมดเหมือนจะเป็นไข้ เธอลุกขึ้นจากที่นอนเหลียวมองไปรอบกาย เห็นข้าวของยังกระจัดกระจายไม่ได้จัดเข้าที่ มองไปทางนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้ายามเย็นขมุกขมัว เธอหลับไปนานแค่ไหน ลินดาถามตัวเอง ในที่สุดก็เดินโผเผไปเปิดไฟ เสียงไอโขลกๆ ข้างนอกทำให้เธอนึกถึงคุณตาห้องตรงข้ามขึ้นมาได้ ลินดาลังเลนิดหนึ่งก่อนจะแง้มประตู เห็นคุณตานั่งอยู่กับพื้นตรงหน้าประตูด้านใน ตาเขม้นมองมาที่เธอเขม็ง ลินดายืมจืดชืดให้แกแล้วรีบปิดประตูตาม รู้สึกไม่พอใจที่อีกฝ่ายคอยสอดส่องมองห้องเธออยู่ตลอดเวลา
ความขุ่นมัวในอารมณ์ทำให้เธอไม่คิดจะผูกมิตรกับใครทั้งสิ้น เธอทำกิจวัตรประจำวันไปตามปกติ แต่ไม่คิดจะออกจากห้องไปไหน หิวข้าวแต่ไม่อยากลงไปเผชิญหน้าผู้คน ได้แต่ฆ่าเวลาด้วยการจัดของให้เข้าที่ แล้วเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ตื่นขึ้นมาเห็นว่ายังมีของบางอย่างไม่ได้จัด เธอก็พยายามทำให้เสร็จ
“เฮ้อ..ของก็มีไม่มากทำไม่จัดไม่รู้จักเสร็จสักที”
ลินดาบ่นพึมพำ หลังจากจัดของเสร็จเธอก็เริ่มร้องไห้อีก เธอเก็บตัวอยู่อย่างนั้น สลับกับการคอยแง้มประตูมองตรงทางเดินเป็นระยะๆ รู้สึกแปลกใจ ปนไม่พอใจที่เห็นห้องตรงข้ามเปิดประตูอยู่เสมอ คุณตายังคงนั่งอยู่ที่เดิมคอยมองมาเรื่อยๆ ครั้งนี้เธออดไม่ได้ก็ถามไป
“คุณตาคอยใครอยู่หรือคะ”
คุณตาไม่ตอบ แต่ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินกะย่องกะแย่งเข้าไปข้างใน เธอมองไม่เห็นคุณตาอีก สักเดี๋ยวก็ได้กลิ่นธูปลอยวน หญิงสาวใจวูบรู้สึกขนลุกไปหมด เธอรีบปิดประตูเข้าห้องเก็บตัวเงียบ จากนั้นเธอก็ได้กลิ่นธูปอยู่เรื่อยๆ กลัวก็กลัว แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ ได้แต่พยายามปิดกั้นความคิดกังวลทุกอย่าง แล้วทยอยจัดของไปเรื่อยๆ จนเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่แล้วก็หลับไปด้วยความเพลียอีกครั้ง
เวลาเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า ลินดาทำกิจวัตรอย่างเดียวกันเกือบทุกวัน จัดของแล้วจัดของอีก เสร็จแล้วก็ร้องไห้ รวมถึงแอบมองคุณตาห้องตรงข้าม ทุกครั้งที่เธอแง้มประตูมักจะได้กลิ่นธูปอบอวลอยู่เสมอ
วันนี้ทุกอย่างดูแปลกไป มีเสียงคนพูดแว่วๆ อยู่ตรงหน้าห้อง ลินดาลุกจากเตียงเดินไปเปิดประตูแอบมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสูททำงานยืนอยู่ตรงหน้าห้อง มีกระเป๋าเสื้อผ้าขนาดย่อมสองใบ คุณตาแต่งตัวเสื้อกางเกงเรียบร้อยอย่างเตรียมตัวจะออกนอกบ้าน
“ไปหรือยังล่ะลูก ตาอยากกลับบ้านเต็มที” เสียงสั่นเครือเตือน
“คุณตาตื่นเต้นล่ะสิจะได้เจอหลานตัวเล็ก พี่ธรขับรถพาคุณยายกับหลานไปส่งที่บ้านแล้วค่ะ เรากำลังจะตามไปไม่เกินสองชั่วโมงก็ถึงบ้าน”
ป้าสร้อยแม่บ้านทำความสะอาดเดินผ่านมา ได้ยินเข้าพอดีจึงร้องทัก
“วันนี้คุณตาจะได้กลับบ้านแล้ว เหงาซะหลายวัน”
“มันจำเป็นน่ะป้าสร้อย คุณยายต้องไปเฝ้าพี่เปรมคลอดลูกที่โรงพยาบาล คุณตาขาไม่ดีจะให้อยู่บ้านที่ชลบุรีคนเดียวก็กลัวจะเกิดอันตราย จิตต์เลยต้องให้มาอยู่ที่นี่ชั่วคราว อย่างน้อยจะได้ดูแลกันได้”
“สงสารแกน่ะค่ะคุณ แกคงเหงาเปิดประตูคอยว่าเมื่อไหร่คุณจะกลับ บอกหูไม่ค่อยดีกลัวมาเคาะประตูแล้วไม่ได้ยิน ป้าบอกให้แกล็อกแม่กุญแจข้าง ในไว้”
“โธ่ คุณตา หนูบอกแล้วว่าหนูมีกุญแจห้อง เปิดประตูอย่างนี้ทั้งวันมันอันตรายนะคะ ถ้ามีโจรขโมยเข้ามาแล้วจะทำยังไง”
“ขโมยไม่มีหรอกค่ะคุณ”
แม่บ้านทำเสียงลดลง รุ่งจิตต์รีบยกมือห้าม
“ป้าไม่ต้องพูด หนูกลับมาดึกรู้สึกหวาดๆ ยังไงไม่รู้ คุณตาไม่ยอมนอนเล่าให้ฟังว่าเห็น แล้วก็ได้ยินเสียงร้องไห้ ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันหนูขอย้ายห้องดีกว่า”
“ห้องโน้นก็บอกว่าดึกๆ ได้ยินเสียงร้องไห้เหมือนกัน จะว่าไปก็น่าสงสารนะคุณ เพิ่งย้ายมาอยู่วันแรกก็กินยาตาย ได้ยินแฟนเก่าที่เป็นคนเจอศพเล่าให้เจ้าหน้าที่ปอเต็กตึ๋งฟังว่าเขากับผู้ตายเพิ่งเลิกกันไม่นาน ตอนกลางวันยังช่วยย้ายของมาให้ แล้วนึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้ตอนค่ำเลยแวะมาหา ปรากฏว่าตายเสียแล้ว”
“พรุ่งนี้จะเผาแล้วนี่”
“ใช่ ป้าว่าจะไปร่วมงานสักหน่อย เผาเสร็จญาติๆ เขาจะมาเก็บของในห้องไปบริจาคให้หมด”
“คงยังไม่รู้ตัวว่าตาย ตาจุดธูปไหว้พระให้เขาไปสู่สุคติทุกวัน”
เสียงคุณตาแทรกขึ้นมา ตาฝ้าฟางจ้องเขม็งมาตรงช่องประตูที่ลินดายืนแอบอยู่ เสียงสั่นเครือของแกพูดลอยๆ ขึ้นอีกว่า
“แม่หนูเอ๊ย ไปดีเถิดแม่คุณ อย่าห่วงอะไรเลย ไปสู่สุคติเถอะ”
เพื่อนบ้านของลินดาจะพูดว่าอะไรอีก ลินดาไม่ได้รับรู้อีกต่อไป..โลกของเธอเหมือนมืดมิดและเบาหวิว ตัวของเธอลอยอยู่เหนือพื้นภายในห้องแคบ รกไปด้วยกระเป๋าและกล่องข้าวของที่ยังไม่ได้ถูกรื้อออกและจัดให้เข้าที่ เนื่องจากเจ้าของได้มาตายลงเสียก่อน
นับจากวินาทีนั้น ลินจงได้รับรู้แล้วทุกสิ่ง..เธอจดจำได้แม้แต่ความ ทุรนทุรายของฤทธิ์ยานอนหลับที่เธอกลืนมันเข้าไปพร้อมกันหลายเม็ด
ลินดาเดินลอยๆ กลับมานั่งบนเตียงสงบนิ่งอยู่นาน สุดท้ายเธอก็ลุกขึ้นไปจัดของที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จ จากนั้นนั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่มีเงาสะท้อนกลับมาให้เห็น เธอส่งเสียงกรีดร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญ..อีกครั้ง

 

 

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
อักษราลาติน (สุรตี)
(จำนวนผลงานนิยาย 1 เรื่อง 15 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์
ตอน :
2
เข้าชม :
1,202
อัพเดต :
02/05/2564

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

รวมเรื่องสั้น เร้น..หลอก..หลอน

 

มนุษย์ทุกคนถือกำเนิด เติบโตขึ้นพร้อมกับมี
ความเชื่ออยู่ในตัวตน และในทุกความเชื่อ..
จะมีจินตนาการปนอยู่ด้วยเสมอ

หมายเหตุ..ขออภัยที่ต้องลบบางเรื่องออก

และขอฝากติดตาม ดาวน์โหลดเล่ม e-book

ได้ตาม link

รวมเรื่องสั้นต่างแนวต่างอารมณ์

https://www.naiin.com/product/detail/522111

 

 

 

 

โดย : อักษราลาติน (สุรตี)
จำนวน : 11 ตอน


0

เหรียญของฉัน : 0

รวมเรื่องสั้น เร้น..หลอก..หลอน

โดย : อักษราลาติน (สุรตี)