คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

โสภณ ดราม่า

Report
Month View : 18
Over All : 78
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

โสภณ ดราม่า

Report
Month View : 18
Over All : 78
Favorites : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

บทที่ 1 ปมปริศนา

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์

เรื่องสั้น “อย่าเข้าไปในห้องนั้น”   

โดย โสภณ ดราม่า

“อย่าเข้าไปในห้องนั้น” 
สิ้นเสียงของแม่บ้านอ้วนเผละที่แผดออกมา ร่างฉันกระตุกด้วยความตกใจจนต้องคลายมือจากลูกบิดประตู แต่นั่นยังไม่ทำให้แม่บ้านร่างอ้วนชื่อ’สมร’พอใจ เธอปรี่เข้ามาคว้าต้นแขนดึงฉันให้ออกห่างจากประตู
 
“คุณเอมคะ ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับห้องนั้น และครั้งนี้ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะคะ” น้ำเสียงสมรห้วนจ้องตาเขม็ง
 
ฉันกอดอกเชิดหน้าใส่แล้วกลอกตากลับไปมองรอยถลอกที่วงกบประตูร่องรอยนั้นบ่งบอกว่ามีการงัดแงะมาแล้วหลายครั้ง  ยิ่งทำให้ฉันอยากรู้ว่า’คุณนายแพรวพรรณ’เจ้าของบ้านหลังนี้ซ่อนอะไรไว้หลังประตูห้องจนสมรต้องคอยจับตาฉันแจ
 
“สมรจะไล่ฉันออกไปจากบ้านหลังนี้หรือ?  เอาสิ เดี๋ยวฉันกลับไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วไปจากที่นี่ทันที”
 
“ฉันไม่ได้ไล่คุณเอมนะคะ และคุณเอมจะไปไหนไม่ได้จนกว่าจะทำงานเสร็จ”น้ำเสียงสมรอ่อนลง “เราลงไปข้างล่างกันดีกว่าค่ะ”
 
ฉันเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้เมื่อสามเดือนที่แล้วในฐานะผู้รวบรวมประวัติของตระกูล’ทองสงวน’ ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ของคุณนายแพรวพรรณเจ้าของบ้านที่อยู่ในวัยชรา
เธออยู่ในบ้านหลังใหญ่เพียงลำพังกับสมรโดยมีผู้มาเยี่ยมเยียนสม่ำเสมอคือ’สมชาติ’หมอประจำตระกูลที่มาดูแลอาการเจ็บป่วยทุก ๆ สามวัน โดยค่าใช้จ่ายทั้งหมดถูกส่งมาจากลูกสาวของหญิงชราที่อยู่ต่างประเทศ
 
บ้านหลังนี้เป็นบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้หลังใหญ่แตกต่างจากบ้านทั่ว ๆ ไปตรงที่บ้านหลังนี้ไม่มีรูปภาพแขวนผนังหรือรูปภาพตั้งโต๊ะเลยแม้สักใบเดียวและไม่มีกระจกเงา
ฉันเคยถามสมรแต่เธอก็ตอบเลี่ยง ๆ ว่า คุณแพรวพรรณไม่ชอบเห็นใบหน้าตัวเองและไม่ชอบเห็นหน้าญาติ ๆ เพราะจะทำให้รู้สึกเศร้าหมองด้วยความคิดถึง
 
และบ้านหลังนี้ไม่มีโทรศัพท์ที่ร้ายกว่านั้นสมรยังขอเก็บโทรศัพท์มือถือของฉันเอาไว้ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลว่า ไม่ต้องการให้งานเขียนประวัติตระกูลของพวกเขาหลุดรอดออกไปข้างนอก
 
สมรเปิดประตูและยืนควบคุมให้ฉันเข้าไปในห้องหนังสือที่อยู่ชั้นล่างซึ่งเป็นที่ทำงานของฉัน
 
“คุณเป็นนักเขียน ห้องนี้ต่างหากที่คุณควรเข้าไป”
 
ฉันเดินเข้าไปเพราะไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงแต่ก่อนที่จะเข้าไปในห้องฉันแวบมองไปที่ห้องนั่งเล่น หญิงชราเจ้าของบ้านผู้น่าสงสารกำลังนั่งเหม่อลอยเหมือนคนไม่รู้ตัว
ฉันเคยเห็นตอนที่เธอโดนแม่บ้านตะคอกใส่เธอถึงกับตัวสั่นคงเป็นเพราะเธอพูดไม่ได้นอกจากคำสั้น ๆ จึงได้แต่แสดงความหวาดกลัวออกมาทางสีหน้าแววตา 
 
หน้าที่ของฉันคือจัดการกับเอกสารกองโตที่เคยมีคนรวมรวมหลักฐานของตระกูล “ทองสงวน”เอาไว้ แล้วนำมาเรียบเรียงใหม่ให้เป็นผลงานหนึ่งเล่ม ว่าที่จริงแล้วฉันเป็นนักเขียนแนวสืบสวนสอบสวนที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเคยมีผลงานแนวนี้ออกมานับสิบเรื่อง
แต่บังเอิญช่วงนี้สมองของฉันเกิดตันขึ้นมาดื้อ ๆ เขียนอะไรไม่ออก เมื่อเห็นประกาศในหนังสือพิมพ์เพื่อหานักเขียนมืออาชีพมาทำงานนี้ ฉันเลยสมัครมาเพื่อหาอะไรทำคั่นเวลา
 
ค่าจ้างที่คุณนายแพรวพรรณให้นั้นก็พอเหมาะพอควรส่วนเรื่องอาหารและที่พักแม่บ้านที่นี่ก็ดูแลให้ฉันเป็นอย่างดี แถมไม่มีเวลาจำกัดว่างานนี้จะเสร็จสิ้นเมื่อใดโดยมีเงื่อนไขอยู่เพียงเรื่องเดียวนั่นคือ
 
“อย่าเข้าไปในห้องนั้น” 
 
ในครั้งแรกฉันไม่ได้ติดใจอะไรกับคำสั่งห้ามเพราะเวลาทั้งวันก็หมดไปกับการคัดแยกเอกสารให้เหตุการณ์ต่าง ๆ ร้อยเรียงกันตามเส้นเวลาเพื่อง่ายในการนำมาเป็นข้อมูลในการเขียนประวัติของตระกูล
แต่เหมือนว่ามันมีบางอย่างทำให้ฉันคิดหาเหตุผลว่าทำไมห้อง ๆ นั้นถึงโดนปิดตายและสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไป
 
ห้องที่ต้องห้ามนั้นอยู่บนชั้นสองทางขวามือของบันไดเป็นห้องใหญ่ ซึ่งห้องนอนของฉันและสมรแม่บ้านร่างอ้วนเผละอยู่ทางฝั่งซ้ายเป็นห้องไม่ใหญ่มากนัก
ส่วนห้องของคุณนายแพรวพรรณอยู่ชั้นล่างเหมาะสมกับหญิงชราที่เดินเหินไม่สะดวกโดยมากจะนั่งรถเข็นอย่างเธอ
 
ฉันทำงานไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาหกโมงก่อนอาหารเย็นจะเริ่มก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านจึงผละจากโต๊ะทำงานไปแง้มประตูดูเหตุการณ์ในห้องนั่งเล่น
ไม่นานนักชายวัยกลางคนในชุดเสื้อขาวแขนยาวกางเกงสแล็คสีดำก็เดินเข้ามาทำหน้าที่ของเขาคือ การมาตรวจเยี่ยมอาการของคุณนายแพรวพรรณทุก ๆ สามวัน 
 
ทันทีที่หมอสมชาติเข้าไปสอบถามอาการหญิงชราสมรก็ตามเข้ามาประกบทันทีราวกับว่าเธอต้องรู้เรื่องทุก ๆ อย่างที่เกิดในบ้านหลังนี้
 
“สวัสดีค่ะ คุณหมอ”  ฉันเดินออกไปสมทบกับพวกเขา
 
“สวัสดีครับ คุณเอม” 
 
สมรทำสีหน้าหวาดระแวงเมื่อเห็นฉัน แต่ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ยืนฟังหมอซักถามหญิงขราซึ่งเป็นคำถามเรื่องสุขภาพทั่ว ๆ ไปและรอคอยโอกาสเหมาะ  จนกระทั่งสมรเอ่ยขึ้น
 
“ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณหมออยู่ทานมื้อเย็นกับพวกเรานะคะ”
 
เมื่อแม่บ้านเดินเข้าไปในครัวฉันจึงขยับเข้าไปใกล้ชิดหมอสมชาติทันที
 
“คุณหมอทราบเรื่องห้องแห่งความลับในบ้านหลังนี้หรือเปล่าคะ?”
 
“ผมไม่ทราบเรื่องนั้น  ว่าแต่คุณเอมเป็นไงบ้างครับ?  ทุกอย่างปกติดีใช่หรือเปล่า?”
 
“ห้องทางขวามือที่ชั้นสองน่ะค่ะ  เอมว่าห้องนั้นต้องซ่อนอะไรไว้แน่เลย เอมเคยแอบถามคุณนายแล้วแต่เธอส่ายหน้าอย่างเดียวแถมมีทีท่าว่าตกใจกลัวลนลาน”
 

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
โสภณ ดราม่า
(จำนวนผลงานนิยาย 2 เรื่อง 7 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์
ตอน :
3
เข้าชม :
71
อัพเดต :
21/08/2563
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
4
เข้าชม :
77
อัพเดต :
18/09/2563

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

สามข้อห้ามในบ้านหลังใหญ่ลึกลับ

1. ห้ามใช้มือถือ

2. ห้ามใช้กระจก

3. ห้ามเข้าไปในฟ้องนั้น

 

ปล.1...เรื่องสั้น "อย่าเข้าไปในห้องนั้น" ตีพิมพ์ใน นสพ. เดลินิวส์ โครงการ  'เรื่องสั้นของฉัน' เดือน มกราคม 2563

ปล.2  ผู้เขียนนำเรื่องสั้นนี้มาลงให่ผู้อ่าน ระหว่างที่กำลังปั่นต้นฉบับนิยายเรืองยาว  " ทางรักทางแค้น"  อย่างไรก็ขอให้ผู้อ่านติดตาม  ผลงานผู้เขียนด้วยครับ

 

โดย : โสภณ ดราม่า
จำนวน : 3 ตอน


0

เหรียญของฉัน : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

โดย : โสภณ ดราม่า