คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

โสภณ ดราม่า

Report
Month View : 17
Over All : 77
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

โสภณ ดราม่า

Report
Month View : 17
Over All : 77
Favorites : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

บทที่ 2 เคลือบแคลง

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์

“คุณเอมก็ทำงานไปเถอะนะครับ ผมรู้จักทั้งสองคนและบ้านหลังนี้ดีไม่มีอะไรลึกลับอย่างที่คิดหรอกครับ แล้วคุณเอมนอนหลับเป็นยังไงบ้างครับ ฝันเห็นภาพอะไรเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า?”


“ฝันเห็นคนกรีดร้องในโรงพยาบาลหรือคะ? หรือว่าเรื่องที่ฉันฝันจะเกี่ยวข้องกับห้องนั้นหรือเปล่า?  อะไรที่อยู่ในห้องนั้นพยายามบอกอะไรบางอย่างกับฉัน”
 
“แล้วได้ทานยาที่ผมให้คุณเอมไว้หรือเปล่าครับ หนึ่งเม็ดก่อนนอนเป็นยาที่ทำให้นอนหลับสบาย”
 
“ทานค่ะ  หลับสบายอย่างที่คุณหมอบอก”ฉันตอบแล้วพยายามวกเข้าเรื่องเดิม 
“ เออ..ที่นี่แปลก ๆ ฉันอยากไปจากเสียพ้น ๆ แต่เป็นห่วงคุณนายที่น่าสงสาร เรื่องนี้ก็น่าสงสัยนะคะ ฉันว่าคุณสมรอาจคิดฮุบสมบัติของคุณนายเอาเป็นของตัวเองโดยญาติที่อยู่ต่างประเทศไม่รู้เรื่อง”
 
ก่อนที่หมอสมชาติจะพูดอะไรสมรก็เข้ามาเข็นรถคุณนายแพรวพรรณไปที่โต๊ะอาหาร ฉันกินอะไรไม่ลงเมื่อคิดถึงความฝันที่หลอกหลอนเกือบทุกคืนซึ่งเป็นภาพฝันในโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่ง 
ในนั้นมีแต่คนใส่ชุดสีขาวหน้าตาไม่ค่อยปกติทั้งพยาบาลและผู้ช่วยก็หน้าตาขึงขังดูน่ากลัว มันเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและทั้งหมดเข้ามารุมทึ้งทั้งฉุดกระชาก โชคยังดีที่ว่าสามวันมานี้ยาที่หมอให้มาช่วยให้ฉันนอนหลับสบายขึ้น
 
แล้วจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาตอนที่ทุกคนกำลังเริ่มรับประทานอาหาร
 
“เออ  คุณสมรค่ะ คืนนี้เอมอยากจะขอมานั่งดูโทรทัศน์ด้วย พอดีเบื่อ ๆ กับการเขียนหนังสือทั้งวัน”
 
“ยินดีค่ะ”
 
แม่บ้านร่างอ้วนเผละตอบรับโดยหารู้ไม่ว่าคืนนี้ฉันจะจัดการเธอให้อยู่หมัดหลับคาโซฟาไปเลย 
 
ฉันมีแผนอยู่ในใจแล้วเลยทำเป็นพูดดีกับพวกเขาทั้งหมอสมชาติและสมรต่างพูดคุยกับฉันไม่หยุดปาก ราวกับว่าเราเหมือนคนในครอบครัวเดียวกันดี ๆ นั่นเอง 
 
แต่เมื่อใดที่ฉันคิดถึงครอบครัวจริง ๆ ของฉัน กลับเป็นภาพเลือนรางเพราะฉันไม่ค่อยสนิทกับครอบครัวมากนักกลับมีใจรักกับการอยู่คนเดียวมากกว่า
 
“บอกได้เลยว่าผมพอใจกับอาการของผู้ป่วยเป็นอย่างมาก แนวโน้มไปในทางที่ดีครับ” 
 
หมอสมชาติบอกก่อนออกจากบ้าน ซึ่งฉันก็เห็นว่าคุณนายแพรวพรรณก็ไม่ได้มีอาการดีขึ้นสักเท่าไรแต่ก็ไม่ได้แย่ลง 
ระหว่างที่สมรกำลังยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดในครัวฉันเข้าไปนั่งใกล้กับคุณนายแพรวพรรณทันที
 
“เอมรู้นะคะว่า คุณสมรทำไม่ดีกับคุณนาย” ฉันกระซิบ
 
หญิงชรายังอยู่ในสภาพตาลอยมีเสียงครางต่ำในลำคอ
 
“บางที...เธอกับหมอสมชาติอาจรู้เห็นเป็นใจกัน แล้วทำให้คุณนายเป็นอย่างนี้” ฉันหันหน้าไปทางประตูครัว 
“ถ้าเป็นฉันจะไม่ยอมกินยาที่หมอให้มาอย่างเด็ดขาด”
 
คุณนายแพรวพรรณหันมาหาฉันด้วยแววตาเศร้าหมอง ฉันรู้สึกว่าน้ำตาของเธอกำลังรื้นขึ้นมาพลอยทำให้ฉันสงสารหญิงชราจับใจ
 
“ฉันจะพาคุณนายหนีไปจากที่นี่เองค่ะ  แล้วหาทางติดต่อญาติของคุณนายที่ต่างประเทศ”
 
ฉันรู้ดีว่าคุณนายแพรวพรรณกำลังจะบอกอะไรกับฉัน ‘ความช่วยเหลือ’ เธอต้องการใครสักคนช่วยเหลือเธอและฉันอยู่ตรงนี้ 
 
สาบานได้เลยว่าฉันจะไม่ทอดทิ้งเธอไปอย่างเด็ดขาด ฉันกุมมือหญิงชราเอาไว้โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
 
สมรจ้องตาเขม็งตอนที่เดินออกมาจากครัว ฉันไม่หลบสายตาและจ้องกลับเพื่อบอกกับอีกฝ่ายหนึ่งว่าฉันรู้ทัน 
 
แม่บ้านเจ้าเล่ห์กำลังสมคบคิดกับหมอประจำตระกูลวางแผนจัดการให้หญิงชราเจ้าของบ้านหมดสภาพแล้วฮุบสมบัติของเธอ
 
“ต้องขอโทษด้วยที่เข้ามาขัดจังหวะการสนทนา เพราะได้เวลาที่คุณนายต้องเข้าไปในห้องแล้ว”
 
แม่บ้านร่างอ้วนเผละเอ่ยขึ้นลอย ๆ แล้วเข็นรถพาคุณนายแพรวพรรณไป
 
‘เดี๋ยวก็รู้ว่า ใครแน่กว่าใคร’
 
ระหว่างที่สมรพาหญิงชราเจ้าของบ้านเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องนอน ฉันเข้าไปในครัวคั้นน้ำส้มเตรียมไว้สองแก้ว
 
แล้วเอายาเม็ดแคปซูลสีฟ้าห้าเม็ดที่หมอสมชาติให้มาจัดการถอดแคปซูลออกเทผงยาสีขาวลงไปในแก้วใบหนึ่งชงให้ละลายแล้วใส่น้ำแข็งจนเย็นเฉียบ 
 
ก่อนออกจากครัวฉันคว้าครกหินมาแอบไว้ที่ข้างบันไดแล้วมานั่งเปิดโทรทัศน์รอที่โซฟา 
 
ไม่นานสมรก็มานั่งลงข้าง ๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ฉันจึงยื่นแก้วน้ำส้มที่เตรียมเอาไว้ให้
 
“นี่เป็นการขอบคุณที่คุณสมรดูแลฉันเป็นอย่างดีตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่” 
ฉันพูดพลางจ้องมองแก้วน้ำส้มที่เธอยกขึ้นจรดริมฝีปาก
 
“โถ  คุณเอมช่างน่ารักเหลือเกินนะคะ” สมรพูดหลังดื่มน้ำส้มอึกใหญ่
"และเพื่อเป็นการขอโทษที่เมื่อบ่ายวันนี้ เอมไปที่ห้องนั้นโดยไม่เชื่อฟังคุณสมร” 
ฉันชูแก้วน้ำส้มเชื้อเชิญให้เธอดื่มไปพร้อมกัน เธอจึงดื่มไปอีกอึกใหญ่
“จะบอกให้ว่ามันเป็นน้ำส้มที่หวานและเย็นเฉียบเท่าที่สมรเคยดื่มมาเลยค่ะ”
 
ราวครึ่งชั่วโมงจากนั้นเปลือกตาที่ค่อย ๆ หรี่ลง ๆ ของแม่บ้านก็ปิดสนิท สมรนอนคอพาดพนักพิงโซฟากรนเสียงดังแข่งกับเสียงละครจากโทรทัศน์ 
 
ภายในบ้านหลังนี้มีแต่ฉันคนเดียวที่ตื่น หลังประตูห้องของคุณนายแพรวพรรณก็เงียบสนิทตามปกติเธอมักจะนอนตั้งแต่หัวค่ำ 
 
ฉันลุกขึ้นมาจากโซฟาโดยปล่อยให้เสียงโทรทัศน์แข่งกับเสียงกรนอยู่เช่นนั้นแล้วก้าวขึ้นบันไดไปหยุดยืนที่ประตูห้องทางขวาซึ่งเป็นห้องแห่งความลับ
 
‘อย่าเข้าไปในห้องนั้น’ จู่ ๆ ฉันก็ถึงกับประสาทหลอนได้ยินเสียงของสมรดังขึ้นมาเองในหัว  แต่ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้แล้ว  
 
ประตูห้องถูกปิดตายจากด้านในซึ่งสมรคงจะเก็บกุญแจเอาไว้อย่างดีฉันจึงไม่คิดที่จะเสียเวลาเข้าไปค้นในห้องของเธอ 
 
‘ต้องพังประตูเข้าไป’...ฉันคิดเช่นนั้นเพราะได้หยิบครกหินจากที่ซ่อนใต้บันไดขึ้นมาด้วย
 
“โป๊ก  โป๊ก” 
 

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
โสภณ ดราม่า
(จำนวนผลงานนิยาย 2 เรื่อง 7 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์
ตอน :
3
เข้าชม :
71
อัพเดต :
21/08/2563
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
4
เข้าชม :
77
อัพเดต :
18/09/2563

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

สามข้อห้ามในบ้านหลังใหญ่ลึกลับ

1. ห้ามใช้มือถือ

2. ห้ามใช้กระจก

3. ห้ามเข้าไปในฟ้องนั้น

 

ปล.1...เรื่องสั้น "อย่าเข้าไปในห้องนั้น" ตีพิมพ์ใน นสพ. เดลินิวส์ โครงการ  'เรื่องสั้นของฉัน' เดือน มกราคม 2563

ปล.2  ผู้เขียนนำเรื่องสั้นนี้มาลงให่ผู้อ่าน ระหว่างที่กำลังปั่นต้นฉบับนิยายเรืองยาว  " ทางรักทางแค้น"  อย่างไรก็ขอให้ผู้อ่านติดตาม  ผลงานผู้เขียนด้วยครับ

 

โดย : โสภณ ดราม่า
จำนวน : 3 ตอน


0

เหรียญของฉัน : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

โดย : โสภณ ดราม่า