คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

โสภณ ดราม่า

Report
Month View : 19
Over All : 79
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

โสภณ ดราม่า

Report
Month View : 19
Over All : 79
Favorites : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

บทที่ 3 คลี่คลาย (จบ)

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์

ฉันทุ่มครกหินลงบนลูกบิดสองครั้ง เสียงดังสนั่นลั่นบ้านแต่แรงกระแทกทำได้แค่ลูกบิดเยินเสียทรงไปเท่านั้น ฉันต้องพยายามอีกจึงออกแรงกระแทกซ้ำเข้าไปที่เดิมอีกสองครั้งก่อนที่เสียงของใครดังขึ้นมาจากบันได

“อย่าเข้าไปในห้องนั้น”

ฉันหันขวับไปมองด้วยความฉงน ในความมืดสลัวทำให้ฉันต้องหรี่ตามองจนเห็นได้ชัดว่าผู้ที่ขึ้นบันไดจนมายืนข้างหลังฉันนนั้นคือใคร

“คุณนาย...”

ฉันอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ตลอดสามเดือนมานี้ฉันทั้งสงสารและเวทนาที่เธอไม่สามารถเคลื่อนไหวอะไรด้วยตัวเองต้องนั่งอยู่ในรถเข็นซ้ำร้ายเธอไม่สื่อสารออกมาเป็นประโยคนอกจากพยายามเค้นเสียงออกมาเป็นคำสั้น ๆ ที่ฟังจับใจความได้ยาก แต่ตอนนี้คุณนายแพรวพรรณกลับเดินขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็วจนขึ้นมายืนตะโกนบอกฉันได้

“อย่าเข้าไปในห้องนั้น” เธอพูดซ้ำ

“ทำไมคะ? ในห้องนี้คุณนายซ่อนอะไรไว้ถึงต้องปิดบังและกีดกันฉันตลอด”

หญิงขราก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่วผ่านตัวฉันไปยืนขวางอยู่หน้าประตู เธอกางมือออกปกป้อง

“เธอกลับลงไปซะ แล้วฉันกับสมรจะลืมเรื่องนี้ ถือว่าเธอไม่ได้แอบวางยานอนหลับสมรแล้วแอบขึ้นมาจะพังประตูห้องนี้”

“คุณนายนั่นแหละค่ะที่ต้องหลบไป ไม่อย่างนั้นฉันจะทุ่มครกในมือนี้ใส่คุณนายจริง ๆ ด้วย” ฉันชูครกหินขึ้นสูงเพื่อข่มขู่

ภาพคุณนายแพรวพรรณที่น่าสงสารทำตัวงอด้วยความกลัว ทำให้ฉันตัดสินใจโยนครกหินทิ้งลงพื้น แล้วตรงเข้าไปจับหัวไหล่ทั้งสองข้าง

“บอกความจริงฉันมานะว่า...ในห้องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่”

“ไม่มี...ไม่มี..” หญิงชราปฏิเสธเสียงแข็งขัน

ในนาทีนั้นความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา ฉันถลึงตาใส่อีกฝ่ายทันที

“อ๋อ ฉันรู้แล้วว่า...คุณคือ คุณนายตัวปลอมนั่นเอง”

ฉันเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่จนหญิงชราตัวสั่นหวาดกลัวต่อเสียงที่ฉันตะโกนใส่

“ใช่หรือเปล่า ? ทั้งคุณและสมรต่างรวมหัวกันใช่มั้ย? บอกฉันมา”

“อย่าค่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย” หญิงชราเสียงสั่น

“คุณสองคนคงจัดการฆ่าเจ้าของบ้านตัวจริงไปแล้วฮุบทั้งบ้านทั้งเงินคุณนายแพรวพรรณเอาไว้ ทั้งหมดนี้หมอสมชาติเป็นคนบงการใช่ไหม? พวกคุณนี่มันใจทำด้วยอะไรถึงทำกับคุณนายอย่างนี้ บอกมานะว่าอะไรอยู่ในห้องนี้”

ฉันก้มลงไปอุ้มครกหินขึ้นมาชูขึ้นอีกครั้งเพื่อทุบลูกบิดทำให้เรื่องมันจบไปเสียที ขณะที่หญิงชรากลัวลนลานคลานถอยไป

“อย่าเข้าไปในห้องนั้น ฉันขอร้อง”

“ถ้าให้ฉันเดา ศพของคุณนายแพรวพรรณตัวจริงคงนอนตัวแข็งอยู่บนเตียงในห้อง เธออาจนอนเสียชีวิตมานานเป็นปีแล้วก็ได้”

ในนาทีนั้นร่างผอมบางของหญิงชราก็พุ่งเข้ามาหมายจะจับตัวฉันไว้ โดยไม่ทันตั้งตัวร่างของฉันจึงเสียหลักและครกหินที่หลุดออกจากมือก็ร่วงลงบนศีรษะของหญิงชราโดยไม่ได้ตั้งใจ

คุณนายกำมะลอร่วงผล่อยลงไปหมดสติกับพื้นทันที

ฉันทุ่มครกหินสุดแรงเกิดใส่ลูกบิดประตูอย่างไม่ยั้งมือด้วยความรู้สึกโกรธแค้นระคนความกระหายใคร่รู้ว่าสิบแปดมงกุฎทั้งสองคนได้ซ่อนอะไรไว้หลังประตูบานนี้

จนในที่สุดประตูห้องแห่งความลับก็เปิดออก

...ในนาทีนั้นเองที่ความประหวั่นพรั่นพรึงได้แล่นเข้ามาจับอยู่ที่กลางหัวใจที่เต้นตึ๊ก ๆ ของฉันราวกับว่ามันพร้อมที่จะปลิดออกจากขั้วในวินาทีใดก็ได้

ฉันก้าวเท้าเข้าไปในความมืดใช้มือความหาสวิตช์ไฟที่ข้างผนังจนเจอแล้วไฟสีเหลืออ่อน ๆ ก็สว่างขึ้น เตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งเอาไว้ที่มุมห้องไร้ร่องรอยการใช้งาน ภายในห้องนี้แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ในบ้านเพราะมีทั้งกระจกและรูปภาพที่แขวนเอาไว้ที่ผนังห้อง

ร่างของฉันสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัวโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังกลัวอะไรอยู่ ฉันเดินเข้าไปใกล้กระจกจนเห็นตัวเองได้ชัด และมองดูรูปภาพต่าง ๆ ที่แขวนอยู่ทั้งหมดซึ่งเป็นรูปถ่ายตัวฉันอยู่ในชุดคนไข้สีขาว

ทันใดนั้นภาพที่เคยฝันร้ายน่ากลัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าและปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราว ฉันเห็นคนหลายคนกำลังกรีดร้องในโรงพยาบาลทั้งหมดเป็นคนไข้ใส่ชุดสีขาวหน้าตาไม่ปกติ ฉันเป็นหนึ่งในนั้นกำลังโดนสมรและคุณนายแพรวพรรณที่อยู่ในชุดพยาบาลและผู้ช่วยหน้าตาขึงขังดูน่ากลัวตรงเข้ามารุมล้อมและจับตัวเอาไว้ ทั้งสองพยายามฉุดกระชากฉันเข้าไปในห้องที่หมอสมชาติรออยู่

ในมือของหมอมีเข็มฉีดยาอันใหญ่และปักปลายแหลมของมันลงมาที่ต้นคอ ฉันพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อเป็นอิสระและกรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนที่จะหมดสติพับลงกับพื้นห้อง

ภาพเลือน ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อฉันพยายามลืมตาขึ้น ความรู้สึกแรกคือสมองตื้อไปหมดหนักอึ้งจนแทบโงหัวขึ้นมาไม่ได้ ผมยาวที่ฉันรวบตึงอยู่เสมอตอนนี้มันสยายออกมาคลุมใบหน้าและเหมือนว่าร่างของฉันโดนรัดแน่นอยู่บนรถเข็นผู้ป่วย เสื้อผ้าโดนเปลี่ยนให้อยู่ในชุดสีขาว

สมรและแพรวพรรณยืนอยู่กับหมอสมชาติ

“เมื่อคืนเธอวางยาจนฉันนอนหลับไม่รู้สึกตัว” สมรพูด “แถมยังเอาครกหินทุ่มหัวจนแพรวพรรณหมดสติ เธอนี่ช่างร้ายกาจจริง ๆ”

“ขอโอกาสให้หมอทดลองรักษาคนไข้จิตเวชด้วยวิธีนี้อีกครั้งแล้วกัน คอร์สที่ผมไปเรียนมาจากต่างประเทศยืนยันว่าการอยู่โดยการสวมบทเป็นชีวิตคนอื่นจะทำให้คนไข้หายจากอาการป่วยทางจิตเวชได้ คราวนี้ผมจะสะกดจิตเธอใหม่และผมจะเอากระจกกับรูปภาพในห้องนั้นออกไปให้หมด”

“เมื่อคืนอาการของเธอเกรี้ยวกราดมาก” แพรวพรรณพูดเสียงสั่น “ฉันว่าพาเธอกลับไปรักษาที่โรงพยาบาลเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ คุณหมอ”

ทันใดนั้นเองภาพคนไข้จิตเวชในชุดสีขาวหลายคนกำลังกรีดร้องในโรงพยาบาลก็กลับมาปรากฏในหัวให้ฉันเห็นอีกครั้ง

“ไม่ไป ฉันไม่ไปโรงพยาบาล ฉันไม่ไปโรงพยาบาล ไอ้หมอบ้า ไอ้พยาบาลบ้า” ฉันกรีดร้องออกมาสุดเสียงครั้งแล้วครั้งเล่า

----จบ----

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
โสภณ ดราม่า
(จำนวนผลงานนิยาย 2 เรื่อง 7 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายแฟนตาซี/สยองขวัญ/วิทยาศาสตร์
ตอน :
3
เข้าชม :
71
อัพเดต :
21/08/2563
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
4
เข้าชม :
77
อัพเดต :
18/09/2563

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

สามข้อห้ามในบ้านหลังใหญ่ลึกลับ

1. ห้ามใช้มือถือ

2. ห้ามใช้กระจก

3. ห้ามเข้าไปในฟ้องนั้น

 

ปล.1...เรื่องสั้น "อย่าเข้าไปในห้องนั้น" ตีพิมพ์ใน นสพ. เดลินิวส์ โครงการ  'เรื่องสั้นของฉัน' เดือน มกราคม 2563

ปล.2  ผู้เขียนนำเรื่องสั้นนี้มาลงให่ผู้อ่าน ระหว่างที่กำลังปั่นต้นฉบับนิยายเรืองยาว  " ทางรักทางแค้น"  อย่างไรก็ขอให้ผู้อ่านติดตาม  ผลงานผู้เขียนด้วยครับ

 

โดย : โสภณ ดราม่า
จำนวน : 3 ตอน


0

เหรียญของฉัน : 0

อย่าเข้าไปในหัองนั้น

โดย : โสภณ ดราม่า