คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

หุ่นกระป๋อง

Report
Month View : 53
Over All : 245
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

หุ่นกระป๋อง

Report
Month View : 53
Over All : 245
Favorites : 0

พริกแกงกับแตงไทย

บทที่ 2 คู่กัด

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายรักคอมเมดี้

        "คนนั้นหรือเปล่าพริก!"
 
        พริกแกงมองชายหนุ่มที่เดินกะเผลก ๆ ออกมาจากบ้านผีสิง เธอสังเกตนาฬิกาที่เขาสวมและรองเท้าที่เขาใส่...
 
        "ใช่เลย!!"
 
        สี่สาวประจัญบานมุ่งตรงไปยังเป้าหมาย มั่นใจว่าครั้งนี้ไม่ผิดตัว! แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเป้าหมายเดินไปหากลุ่มเพื่อนซึ่งยืนรออยู่หน้าทางออกบ้านผีสิงกลุ่มโต
 
        เมษารีบดึงแขนเพื่อนรักไว้ ความเป็นคนขี้อายและมีนิสัยกลัวล่วงหน้าเสมอทำให้เธอไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป
 
        “พริก พวกนั้นมีตั้งเจ็ดคนนะ เข้าไปแบบนี้จะดีหรือ”
 
        “แล้วไงเมย์ พริกไม่ยอมให้คนฉวยโอกาสกับผู้หญิงอย่างนี้ลอยนวลหรอกนะ ต้องทำให้ได้อายกันไปข้างล่ะ!”
 
        เธอมองรอบบริเวณ ...คนเยอะดี...ทั้งเด็กและผู้ใหญ่..นักท่องเที่ยวก็มี ...คราวนี้แหล่ะ ไอคนลามกจะหมดสิทธิ์มาเหยียบที่นี่อีกเลย
 
        “นาย!!” พริกแกงเรียกเสียงดัง คนทั่วทั้งบริเวณนั้นต่างหันมามองอย่างสนใจ
 
        “หน้าตาก็ดี แต่ทำไมจิตไม่ปกติแบบนี้ฮะ”
 
        หญิงสาวยกมือท้าวสะเอวพูดเสียงดัง ทำเอากลุ่มหนุ่มโสดทั้งเจ็ดงงเป็นไก่ตาแตก
 
        โดยเฉพาะคนถูกด่าที่ยังไม่รู้ตัวเอง แถมมีหน้าหันหน้าไปถามเพื่อนข้างๆ
 
        “เขาด่าเมิงทำไมวะ”
 
        “เฮ้ย! ไม่ใช่กู” ศักดิ์เถียง
 
        “แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แฟนพวกเมิงคนใดคนหนึ่งรึเปล่า”
 
        ยักษ์เพื่อนตัวใหญ่สมชื่อซึ่งรออยู่อยู่ด้านนอกไม่ได้เข้าบ้านผีสิงถาม แต่ยังไม่ทันมีเพื่อนคนไหนตอบ เสียงของพริกแกงก็แหววดัง
 
        “นายคนใส่เสื้อสีฟ้าน่ะแหล่ะ!”
 
        สายตาทุกคู่หยุดไปที่ไทศกร..หนุ่มคนเดียวในกลุ่มเพื่อนวันนี้ที่ใส่เสื้อสีฟ้า
 
        “ไอลามก!
 
        “เฮ้ยย!!”
 
        ไม่ต้องชี้แจงว่ายัยคนนี้เป็นใคร เสียงและคำพูดทำให้ไทศกรและเพื่อนที่เข้าไปเล่นบ้านผีสิงอีกสองคนจำได้
 
        “คุณ...”
 
        “ไอโรคจิตรังแกผู้หญิง! เห็นว่าในบ้านมืด ๆ นั่นทำอะไรไม่มีใครเห็น ไม่มีใครโวยวายล่ะสิ! ขอบอกเลยนะว่านายคิดผิด!!”
 
        สิ้นคำกล่าวหาเกิดเสียงฮือฮาขึ้นโดยรอบทันที คนทั่วทั้งบริเวณนั้นต่างหันไปมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าและแววตากล่าวโทษ เพื่อนซี้ทั้งหกรีบถอยตัวห่างจากไทศกรอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่อยากติดร่างแห 'โรคจิต' ไปด้วย
 
        “นี่ล่ะค่ะ โฉมหน้าคนเอาเปรียบผู้หญิง ใครเข้าบ้านผีสิง หรืออยู่ใกล้ ๆ ต้องระวังนะคะ!”
 
        หญิงสาวประจานไม่หยุด ชายหนุ่มหน้าแดงด้วยความโกรธปนอาย
 
        “เดี๋ยวคุณ! พูดมั่ว ๆ อย่างนี้ได้ยังไง"
 
        ชายหนุ่มเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับหญิงสาว เขาเอามือกอดอก สายตาคมมองหญิงสาวด้วยสีหน้ากวน ๆ
 
        ...เอาสิยัยตัวแสบ...
 
        “คุณใช่มั้ยที่ซุ่มซ่ามล้มมาทับผมในบ้านผีสิงน่ะ” เขาพูดเสียงดังไม่แพ้กัน
 
        “ใครซุ่มซ่าม นายน่ะแหละฉวยโอกาส” เธอเถียง
 
        “ใครฉวยโอกาส ผมอุตส่าห์ดันหลังคุณให้ลุกขึ้น คำขอบคุณไม่มี แถมยังมาเหยียบเท้าผมอีก รู้อย่างนี้ปล่อยให้คุณลงไปกองกับพื้นน่าจะดีกว่า”
 
        เธออ้าปากค้าง หัวสมองเธอหยุดคิดตั้งแต่ได้ยินคำว่า.. ‘หลัง’ ..
 
        “หลังหรือ!”
 
        “ก็หลังน่ะสิ ราบขนาดนั้นจะเป็นก้นรึไง"
 
        พริกแกงช๊อค ขณะที่ไทศกรยังไม่รู้ตัวว่าทำให้หญิงสาววัยเดียวกันตรงหน้าเสียเซลฟ์มากแค่ไหน เขายังคงชี้แจงต่อไป
 
        "อีกอย่างผมตั้งใจช่วยคุณ ไม่ได้คิดฉวยโอกาสอย่างที่คุณเข้าใจ และถ้าคำขอโทษของผมจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นล่ะก็ ผมก็ขอโทษละกันที่หวังดีเกินไป"
 
        เพื่อนในกลุ่มชายหนุ่มหลายคนยกมือกดไลค์ให้นายไทเพื่อนซี้ทำนองทึ่ง ส่วนเมษาและน้ำรีบดึงพริกแกงเพื่อนรักที่บัดนี้วีนไม่ได้ เถียงไม่ออกกับเหตุผลที่เขายกขึ้นมาแก้ตัว
 
        "นาย! ไอคนปากจัด"
 
        "ก่อนจะว่าใครปากจัดหัดดูตัวเองก่อนเถอะครับคนสวย ผมโต้ตอบคุณมีคำไหนบ้างที่หยาบคาย ขณะที่คุณว่าผมแต่ละคำน่ะ มันอะไร ไอลามก ไอโรคจิต"
 
        "ก็นายมัน! ...ฉวยโอกาส!"
 
        เธอไม่รู้จะสรรหาคำอะไรด่าออกไป เพราะพูดไปก็เข้าตัวจากเดิมที่ต้องการให้เขาได้อาย ตอนนี้กลายเป็นว่าเธอก็อายด้วย
 
        แววตากวน ๆ บนใบหน้าคมคายขยิบตาให้หญิงสาว
 
        "ฉวยโอกาส…ขอโทษเถอะ ถ้าผมเป็นอย่างที่คุณว่าจริง ๆ ล่ะก็ ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ใช่คุณแน่ เพราะผมก็เลือก"
 
        “นาย!!”
 
        พริกแกงกระทืบรองเท้าผ้าใบส้นหน้าเบอร์สามสิบห้าที่ใส่อยู่ลงไปที่เท้าชายหนุ่ม ซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมที่ได้ฝากรอยมาแล้วในบ้านผีสิง หากสิ่งต่างกันคือความแรงที่ทำเอาเขาร้องก้มลงกุมเท้าทันที
 
        "คนลามกปากจัด! ชาตินี้อย่าหาแฟนได้เลย!"
 
        หญิงสาวแช่งก่อนดึงเพื่อนทั้งสามวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
 
        "ยัยตัวแสบ!!"
 
        ไทศกรทันเห็นแววตาสุดท้ายของหญิงสาวที่ยิ้มเยาะเขา ทั้งเจ็บเท้าและเจ็บใจ
 
        "เฮ้ยไท เท้าเป็นไรมากมั้ย" ยักษ์และเพื่อน ๆ เดินเข้ามาหาเมื่อเหตุการณ์สงบแล้ว
 
        "ลองมาโดนบ้างสิวะ" เมื่อลุกขึ้นยืน รอยส้นรองเท้าปรากฏชัดเจนเป็นรอยแดง
 
        “นี่ไปเล่นบ้านผีสิงกันยังไง ออกมาไอไทกลายเป็นคนลามกไปได้”
 
        ยักษ์และเพื่อนคนอื่นหันไปถามศักดิ์และต้น สองเพื่อนที่อยู่ในเหตุการณ์ในบ้านผีสิง
 
        หลังจากฟังเรื่องราวรวมถึงประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ยักษ์ผู้สถาปนาตนเองเป็นหัวหน้ากลุ่มก็ได้ข้อสรุป
 
        “กูว่า...เมิงไม่ได้ไปรับ ‘ส่วนหลัง’ เขาหรอก คงไปรับ ‘ส่วนหน้า’ ซะมากกว่า”
 
        “เฮ้ย! รู้ได้ไง” ไทศกรเถียง เพื่อนคนอื่นสนใจ
 
        “ไม่สังเกตหรือ ยัยคนนั้นเมื่อเทียบกับเพื่อน ๆ สองสามคนที่มาด้วยกันมันแบนกว่าไง”
 
        ยักษ์ยกมือขึ้นที่หน้าอกทำท่าทางประกอบ เกิดเสียงหัวเราะฮาขึ้นมาทันทีตามประสากลุ่มผู้ชาย
 
        “ไวจริงไอยักษ์ เจอหน้าพวกเธอไม่ถึงห้านาที สำรวจหมดทุกคนเลยรึ” ศักดิ์ตบบ่าถามเพื่อนตัวใหญ่
 
        “เว้ย.. ผู้ชายมันก็สำรวจผู้หญิงอยู่สามที่นั่นแหละ  หน้าอก ใบหน้า บั้นท้าย”
 
        เพื่อนบางคนพยักหน้ารับ บางคนหัวเราะ ขณะที่ยักษ์เดินไปโอบไหล่คนโชคดีในวันนี้
 
        “แจ๊กพ๊อตแล้วไอไท ในบ้านผีสิงจับโดนหน้าอกเขาแน่ ๆ แม่ถึงได้โกรธขนาดนั้น แล้วยังไปบอกว่าเป็นหลังอีก เขาไม่เอารองเท้าตบหน้าก็ดีแล้ว”
 
        เพื่อนทั้งกลุ่มหัวเราะ ขณะที่ไทศกรขำไม่ออก ถ้าหากเป็นอย่างที่เพื่อนเขาสันนิษฐานจริง เขาก็รู้สึกผิดไม่น้อย.. แต่เมื่อนึกถึงใบหน้ายัยตัวแสบพร้อมคำแช่งสุดท้ายที่เธอแช่งเขา ก็เล่นเอาความรู้สึกผิดนั้นหายไปทันที
 
        ‘คนลามกปากจัด! ชาตินี้อย่าหาแฟนได้เลย!’
 
        แววตาสุดท้ายที่ยิ้มเยาะและรอยส้นรองเท้าที่ฝากไว้ แปรเปลี่ยนความรู้สึกผิดเป็นความเคืองน้อย ๆ ในจิตใจ
 
        ‘ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ อย่าให้เจออีกนะ’
 
        ...ชายหนุ่มนึกในใจ หารู้ไม่ว่าสามปีหลังจากวันนั้น เขาต้องเจอกับเธอตลอดชีวิต...
 
 
        “เจ้าบ่าวครับ..เอ่อ..คุณไทศกร ” พิธีกรเรียกคนร่างสูงซ้ำอีกครั้งเมื่อคำถามที่ถามยังไม่ได้รับคำตอบ
 
        “แตงไทย!”
 
        มือเรียวในถุงมือสีขาวตีเพี๊ยะเข้าที่แขน แม้จะมีเสื้อสูทหนาคลุมอยู่แต่ก็ไม่ได้ลดแรงฝ่ามือมหากาฬของเธอได้เลย ชายหนุ่มคลำแขนป้อย ๆ ภาพที่ปรากฏของเจ้าบ่าวเจ้าสาวสร้างเสียงหัวเราะน้อย ๆ ให้แขกในงานเลี้ยง
 
        ..ยัยมือหนัก ก่อนแต่งเขาเคยแอบคิดว่าเหมือนกันว่าจะได้แก่ตายไหม?..
 
        “เจ้าบ่าวของเราเหม่อมองเจ้าสาวนานเลยนะครับ ไม่ได้ฟังคำถามผมเลย ไม่ทราบว่าเจ้าสาวแสนสวยของเราร่ายมนตร์อะไรใส่คุณไทเอ่ย”
 
        พิธีกรล้อฝ่ายชายทำให้โต๊ะเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้านล่างส่งเสียงผิวปากดังสนั่น
 
        พริกแกงหน้าแดง ขณะที่ไทศกรยิ้มขัดเขิน
 
        “เอาล่ะครับ ผมขอทวนคำถามให้อีกครั้ง... คำถามนี้มาจากผู้ชมทางบ้าน เอ้ยย..มาจากผู้บริหารของบริษัทที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวทำงานอยู่ครับ”
 
        พิธีกรหันไปที่โต๊ะจัดเลี้ยงสองตัวด้านหน้าเวที ซึ่งเป็นโต๊ะของบอร์ดผู้บริหารของบริษัท ผู้ใหญ่ในโต๊ะยิ้มขำขันให้กับพิธีกรและคู่เด่นบนเวที
 
        “ทางหัวหน้าแม้กระทั่งผมเองแปลกใจครับ… เพราะวันแรกที่ทั้งคู่มาสมัครงานที่บริษัทนั้น ถือได้ว่าเป็นคู่แก่งแย่ง...คือแย่งกันเพื่อให้ได้งาน และเมื่อผ่านการสอบข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์สุดหินของบริษัทเราแล้ว พบว่าทั้งคู่มีคะแนนเท่ากันครับ”
 
        พิศนภาและไทศกรอึ้งไปเล็กน้อย พิธีกรชายนี่แหล่ะที่เป็นคนสัมภาษณ์งานพวกเขา ทั้งคู่เพิ่งรู้ในวันนี้เองว่าได้คะแนนเท่ากันตอนสมัครงาน
 
        “ทาง HR หรือฝ่ายบุคคลของเราก็กลุ้มใจครับ ไม่รู้ว่าจะเลือกใครดี!? เพราะเจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างก็เก่ง และมีความสามารถด้วยกันทั้งคู่ แต่เรามีตำแหน่งงานว่างเพียงหนึ่งตำแหน่งเท่านั้น!”
 
        "จากคู่แก่งแย่ง..ทั้งคู่ก็กลายเป็นคู่แข่งกันครับ!..
 
        จากคู่แข่ง ก็กลายเป็นคู่ปรับ...
 
        จากคู่ปรับ ก็กลายเป็นคู่กัด...
 
        จากคู่กัด กลายเป็นคู่รักไปได้ยังไง..ผมงงครับ!?"
 
        พิธีกรชายถามล้อเลียนเสียงสูง โต๊ะบอร์ดผู้บริหารหัวเราะขำขัน ยิ่งโต๊ะเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวยิ่งแล้วใหญ่ เสียงครื้นเครงยิ่งกว่าลิงค่างบ่างชะนีพร้อมแววตาทะเล้นทะลึ่งที่มองมา แขกในงานที่มิได้รู้เรื่องราวมาก่อนตลอดจนพ่อแม่บ่าวสาวต่างฟังอย่างสนใจ
 
        “ว่าไงครับ.. น้องไทหรือน้องพริกก็ได้ ช่วยไขข้อสงสัยถึงพัฒนาการความรักของทั้งคู่หน่อยครับ!”
 
        พิศนภาหน้าแดง ไทศกรยิ้มรับไมค์จากพิธีกร มือข้างหนึ่งกุมมือนุ่มของคนข้างตัวไว้ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือเขา
 
        “พัฒนาการมันเริ่มขึ้นวันแรกที่ผมเจอเธออีกครั้งตอนไปสมัครงานครับ”
 
 

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
หุ่นกระป๋อง
(จำนวนผลงานนิยาย 0 เรื่อง 0 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

พริกแกงกับแตงไทย

        “ฝ่ายเจ้าสาวคนสวยรู้จักเจ้าบ่าวได้ยังไงครับ”

        “เผอิญเขาเดินมาขอเบอร์ค่ะ”

        “โอ้ ฝ่ายเจ้าบ่าวรุกเร็วใช่เล่นนะครับ เจอปุ๊บ ขอเบอร์ปั๊บ!” พิธีกรแซว

        “เอ่อ...เบอร์รองเท้าค่ะ"

โดย : หุ่นกระป๋อง
จำนวน : 13 ตอน


0

เหรียญของฉัน : 0

พริกแกงกับแตงไทย

โดย : หุ่นกระป๋อง