คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 18
Over All : 248
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 18
Over All : 248
Favorites : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

บทที่ 1

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายรักโรแมนติก ซึ้งกินใจ

แสงสีขาวนวลของหลอดฟลูออเรสเซนต์ส่องสว่างเคล้าไปกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน

ขณะนี้เป็นเวลาที่เรียกได้ว่าค่อนข้างจะมืดแล้ว ถนนเส้นนี้จึงไม่ค่อยมีรถสัญจรผ่านไปผ่านมาเท่าใดนัก แม้จะอยู่ในย่านใจกลางเมืองหลวงก็ตาม ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง ซึ่งดูแล้วคงจะมีอายุราว ๆ 36-37 ปี กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ณ ท่ารถโดยสารประจำทาง ซึ่งเป็นท่าปล่อยรถปลายทางของรถประจำทางสายหนึ่ง เขากำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนอยู่...

ปี๊น ๆ

เสียงแตรรถดังขึ้น ชายวัยกลางคนผู้นั้นจำต้องหรี่ตามอง เพราะแสงไฟจากด้านหน้าของรถโดยสารประจำทางปรับอากาศคันหนึ่งสะท้อนเข้าตา ไม่กี่อึดใจต่อมาชายหนุ่มรุ่นน้อง ผู้เป็นพนักงานขับรถโดยสารประจำทางคันนั้นก็ก้าวลงมาจากรถ พร้อม ๆ กับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ผู้ซึ่งเป็นพนักงานเก็บค่าโดยสารประจำรถคันดังกล่าว ซึ่งน่าจะมีอายุรุ่นคราวเดียวกัน หรือหากมีอายุมากกว่าชายหนุ่มพนักงานขับรถคนนั้น ก็เห็นทีจะมากกว่าเพียงไม่กี่ปี

“มาช้าจังเลยนะคุณรังสิมันตุ์ รถติดหรือ ?”

รังสิมันตุ์ หรือ ติว เป็นชายหนุ่มที่จัดว่าหน้าตาหล่อเหลามากทีเดียว นัยน์ตาคม ผิวขาว จมูกโด่งเป็นสัน เส้นผมสีดำสนิทตัดสั้นถูกจัดแต่งทรงตามสมัยนิยม แต่ก็ยังคงความเรียบร้อยเอาไว้ตามบุคลิกของเจ้าตัว เขาเรียนจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง แต่ด้วยความรักในอาชีพ ทำให้รังสิมันตุ์เลือกที่จะประกอบอาชีพนี้ และไม่คิดที่จะเปลี่ยนไปประกอบอาชีพอย่างอื่นเลย

“รถติดนิดหน่อยน่ะครับ” ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ

“ไม่นิดหน่อยแล้วน้องติว สองชั่วโมงเชียวนะ ! แบบนี้เขาเรียกว่า ติดมาก” องุ่น พนักงานเก็บค่าโดยสาร เพื่อนร่วมงานของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ขณะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้บริเวณท่าปล่อยรถ

“ไม่เห็นมีผู้โดยสารเลยนะ คันอื่น ๆ ก็ยังไม่มากันเลย ท่าทางรถจะติดมากจริง ๆ เสียด้วย” วิโรจน์ ผู้เป็นนายท่าออกความคิดเห็น รังสิมันตุ์นั่งฟังอย่างเงียบ ๆ ด้วยความเคยชิน ยามที่รถติดผู้โดยสารมักจะกดกริ่งขอลงก่อนถึงป้ายเสมอ ทำให้ท่ารถปลายทางสุดสาย จึงแทบจะไม่มีผู้โดยสารคนใดโดยสารมาถึงเลยในยามที่รถติดเช่นนี้ โดยเฉพาะในช่วงเวลากลางคืน

ใบหน้าหล่อเหลาเหลือบมองนาฬิกาบริเวณท่าปล่อยรถ อีกสิบนาทีจวนจะได้เวลาออกรถแล้ว ดูท่าทางบริเวณท่าปล่อยรถแห่งนี้คงจะยังไม่มีผู้โดยสารจริง ๆ เสียกระมัง แต่ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ นั้นเอง

“ขอโทษนะคะ” เสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้น รังสิมันตุ์ซึ่งกำลังนั่งก้มหน้ามองพื้นถนนบริเวณนั้นที่โดนแสงไฟสาดส่องจนเห็นเป็นเงาราง ๆ มีอันต้องเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง สังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง ผมสีดำยาวถึงบริเวณต้นคอถูกดัดเป็นลอนใหญ่ ใบหน้าสวยมีเครื่องสำอางถูกแต่งแต้มไว้บาง ๆ หล่อนอยู่ในชุดเสื้อและกระโปรงเข้าชุดกัน ที่มองอย่างไรก็ดูออกว่าคงจะประกอบอาชีพเป็นอาจารย์สอนหนังสือเป็นแน่ เพียงแต่เป็นอาจารย์ระดับมัธยมศึกษา หรืออาจารย์ระดับมหาวิทยาลัย นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“รถจะออกเลยหรือเปล่าคะ ?”

วราภรณ์  หรือ ตูน เอ่ยถามขึ้น หญิงสาวลอบมองใบหน้าของชายหนุ่ม เรื่อยมาจนถึงป้ายชื่อซึ่งถูกติดอยู่บริเวณอกเสื้อ

‘รังสิมันตุ์...’

ชื่อ รังสิมันตุ์ อย่างนั้นหรือ ?

“อีกสิบนาทีครับ” ชายหนุ่มตอบ หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินตรงไปขึ้นรถประจำทางที่จอดอยู่

องุ่นซึ่งกำลังสนทนาอยู่กับวิโรจน์ผู้เป็นนายท่าเห็นดังนั้น จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“มีผู้โดยสารแล้วนี่ ตอนแรกนึกว่าจะต้องตีรถเปล่าออกจากท่าไปเสียอีก”

“ก็ดีแล้วนี่คุณองุ่น... ว่าแต่คุณรังสิมันตุ์ ผมว่าคุณเตรียมออกรถเลยดีกว่า จากนี้ไปรถคงติดน่าดู” เมื่อรังสิมันตุ์ได้ฟังดังนั้น ชายหนุ่มก็ไม่รีรอ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ได้เวลาทำงานแล้วสินะ !

พขร.*หนุ่มจัดการกลับป้ายบอกเส้นทางหน้ารถ นั่งประจำที่นั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์ติด เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลังซึ่งอยู่ด้านบนเหนือศีรษะ จึงแลเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ อย่างไรเสียตอนนี้ มีผู้โดยสารแค่คนเดียวก็ยังดีกว่าไม่มีผู้โดยสารเลย

และหลังจากนั้นไม่นานรถประจำทางคันดังกล่าวก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป...

วราภรณ์ทอดสายตามองบรรยากาศสองข้างทางที่รถแล่นผ่าน

ใจกลางเมืองหลวงยามค่ำคืนช่างดูงดงามยิ่งนัก มีแสงไฟหลากหลายสีสันส่องสว่างประดับประดาอยู่โดยรอบ เสมือนเมืองที่ไม่มีวันหลับ

“ลงที่ไหนคะ ?” เสียงของพกส.**องุ่นทำให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์ มือเรียวจัดการหยิบธนบัตรส่งให้ ก่อนจะเอ่ยว่า

“เอ่อ... ลงสุดสายค่ะ”

ผู้โดยสารคนเดียวในรถรับตั๋วมาเก็บลงในกระเป๋าสตางค์ เห็นทีค่ำคืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่รถติดมากทีเดียว ระยะทางยังอีกยาวไกลกว่าจะถึงสถานที่ปลายทางซึ่งหล่อนจะลงจากรถ อย่างไรตอนนี้ ขอเอนตัวนอนหลับให้สบายก่อนเถอะ

รถเคลื่อนที่ตามเส้นทางผ่านไปบนถนนเรื่อย ๆ จำนวนผู้โดยสารจึงเพิ่มขึ้นตามระยะทางที่รถแล่นผ่าน จากแรกเริ่มเดิมทีที่ออกมาจากท่า มีเพียงวราภรณ์คนเดียวนั้น จนในที่สุดตอนนี้ผู้โดยสารก็แน่นเต็มคันรถ การเบียดเสียดของผู้โดยสารที่ยืนเกาะราวจับอยู่บริเวณด้านข้างเก้าอี้นั่ง ทำให้วราภรณ์ซึ่งกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นลืมตาขึ้น หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนที่นัยน์ตาสีนิลจะกวาดมองไปรอบ ๆ

‘หลับไปไม่นาน แต่คนแน่นถึงขนาดนี้เชียวหรือ’

ร่างบอบบางหยัดกายนั่งตัวตรง ดวงตาคู่สวยเผลอมองไปยังกระจกมองหลังของคนขับอย่างไม่ได้ตั้งใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่รังสิมันตุ์เหลือบตาขึ้นมองพอดี วราภรณ์รีบหลุบตาลงด้วยความประหม่า หล่อนเคยใช้บริการรถประจำทางสายนี้มาบ้างแล้วก็จริง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับพขร.หนุ่มคนนี้

อย่างไรก็ตาม สภาพการจราจรในขณะนี้เห็นทีจะเป็นจริงตามที่วิโรจน์ ผู้เป็นนายท่าได้บอกเอาไว้ รถทุกคันบนท้องถนนมีอันต้องจอดนิ่งอยู่กับที่มากว่ายี่สิบนาทีแล้ว แบบนี้แหละใช่เลย

...วันรถติดของจริง !

“น้องติว พี่ว่านี่มันติดยิ่งกว่าขามาอีกนะ” องุ่นซึ่งเก็บค่าโดยสารจากผู้โดยสารที่ขึ้นมาใหม่เรียบร้อยแล้ว เดินกลับมายืนตั้งหลักยังบริเวณใกล้ที่นั่งคนขับ มือข้างหนึ่งเกาะราวจับเอาไว้ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะออกความคิดเห็นด้วยเสียงพูดที่ไม่ดังนัก

            “วันสุดสัปดาห์นี่ครับ ก็เป็นแบบนี้แหละ เอ้อ... พี่องุ่น คันที่ต่อจากเราน่ะ รถเจ้าติ๊ดตี่ใช่ไหม ?”

อภินันท์ หรือ ติ๊ดตี่ ชายหนุ่มผู้ซึ่งรังสิมันตุ์กำลังกล่าวถึงนี้ เห็นชื่อน่ารักเหมือนผู้หญิง แต่เขาเป็นผู้ชาย และเป็นผู้ชายที่บุคลิกลักษณะภายนอกค่อนข้างจะตรงข้ามกับนิสัยจริง ๆ เสียด้วย อภินันท์ไม่ได้สนิทสนมกับรังสิมันตุ์มากถึงขนาดร่วมหัวจมท้าย แต่ด้วยความเป็นเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันมานาน จึงเรียกได้ว่าพอรู้นิสัยใจคอกันอยู่บ้าง

“เห็นไว ๆ เหมือนเพิ่งจะขับรถสวนเข้าไปเมื่อสักครู่นี้... ก็คงอย่างนั้นแหละ”

ความเร็วในการเคลื่อนที่ของรถทุกคันบนท้องถนนเป็นไปอย่างเชื่องช้า ผู้โดยสารหลายคนต่างค่อย ๆ ทยอยกดกริ่งลงจากรถไป จะว่าบังเอิญหรืออะไรก็ตามแต่ บริเวณที่รถจอดติดไฟแดงในขณะนี้ อยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน นี่จึงเป็นทางออกเดียวสำหรับผู้โดยสารที่มีธุระเร่งด่วน ไม่สามารถเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้

“ยายจะไปลงที่ดิเอ็มโพเรียมน่ะหนู รถจะติดอีกนานหรือเปล่า ?” หญิงชราคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่อยู่ด้านหลังคนขับเอ่ยถาม ส่งผลให้พขร.หนุ่มผู้ซึ่งกำลังนั่งเอามือประสานกันไว้บนพวงมาลัยหันหน้ากลับไป ตอบคำถามของหญิงชราคนดังกล่าว

“คุณยายรีบหรือเปล่าครับ ? ท่าทางจะอีกนานเลย... ถ้าคุณยายรีบ ลองไปต่อรถไฟฟ้าไหมครับ ?”

“ยายก็เพิ่งมาจากต่างจังหวัดเสียด้วย เรื่องรถไฟฟ้าอะไรนี่ก็ไม่ค่อยรู้หรอก ว่าแต่หนูนี่ดีจังเลยนะ รถเมล์คันที่ยายนั่งมาก่อนหน้านี้ คนขับไม่เห็นพูดเพราะ ๆ กับยายอย่างนี้เลย บางคันถามก็ไม่ค่อยจะยอมตอบด้วยซ้ำ”

แต่บทสนทนาของพขร.หนุ่มและผู้โดยสารบนรถก็ยังไม่สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ เมื่อนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติคนหนึ่งซึ่งยืนเกาะราวจับอยู่บริเวณใกล้เคียง เดินตรงเข้ามาถามผู้เป็นคนขับถึงสถานที่ซึ่งเขาต้องการจะไป

Excuse Me. How long is it to Soi Thonglor ?”

About ten minutes.”

Oh ! Thank you.”

You’re welcome.”

วราภรณ์ซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังหญิงชรา ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน หญิงสาวมีความคิดเห็นคล้อยตามกับคำชมของหญิงชราที่มีให้แก่ชายหนุ่ม รถโดยสารประจำทางที่พนักงานมีอัธยาศัยดีแบบนี้ เมื่อผู้โดยสารได้โดยสารแล้วก็พลอยรู้สึกมีความสุขไปด้วย

ในที่สุดภาวะรถติดก็สิ้นสุดลง ชายหนุ่มผู้มีหน้าที่เป็นพขร. จอดรถบริเวณป้ายรถแห่งหนึ่งเพื่อส่งผู้โดยสาร หญิงชราค่อย ๆ ลุกจากที่นั่ง แต่ด้วยความที่หล่อนมีอายุมากแล้วจึงเดินเหินได้ไม่สะดวกคล่องแคล่วเหมือนอย่างพวกหนุ่มสาว วราภรณ์ซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งที่นั่งที่ใกล้ที่สุดจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินเข้าไปช่วยประคองหญิงชราลงจากรถ

“ขอบคุณมากนะหนู... รังสิมันตุ์ เอ้อ แล้วก็ขอบคุณหนูคนที่เข้ามาช่วยพยุงยายด้วยนะ”

ประโยคหลังหล่อนพูดกับวราภรณ์ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่คุณยายจะทราบชื่อของชายหนุ่ม เพราะรถประจำทางทุกคันนั้น ชื่อของผู้เป็นพนักงานขับรถจะถูกติดไว้ที่ด้านหน้ารถนั่นเอง หญิงสาวพยักหน้ารับ รอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนใบหน้า เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่เผยรอยยิ้มน้อย ๆ เช่นกัน

“ขอบคุณมากครับคุณยาย”

วราภรณ์กลับมานั่งที่ที่นั่งของตน แม้หญิงสาวจะลุกไปก่อนหน้านี้ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร เพราะจำนวนผู้โดยสารในตอนนี้ไม่ได้มีมากเหมือนกับเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ความเย็นของอากาศบนรถทำให้หญิงสาวต้องห่อไหล่ด้วยความหนาว มือเรียวยกขึ้นไปปรับปุ่มปรับทิศทางลมจากเครื่องปรับอากาศภายในรถให้พ้นตัว ก่อนที่เปลือกตาบอบบางจะปิดลงอีกครั้งด้วยความเหนื่อยล้าจากหน้าที่การงาน

ในมุมมองของใครต่อใครแล้ว อาจดูเหมือนว่าการเป็นอาจารย์สอนในระดับมหาวิทยาลัยนั้นสบายกว่าการเป็นอาจารย์สอนในระดับมัธยมศึกษา

ก็จริงอยู่... ที่มันอาจจะ ‘ใช่’ สำหรับคนอื่น

แต่มัน ‘ไม่ใช่’ สำหรับวราภรณ์ !

สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะว่าในวันหนึ่ง ๆ ที่ต้องเดินทางไปมหาวิทยาลัยเพื่อสอนนักศึกษา หล่อนสอนอย่างเต็มที่--เต็มเวลา และไม่ใช่สอนหนังสือแค่เพียงในตำราอย่างที่อาจารย์หลาย ๆ คนชอบปฏิบัติ แต่ต้องสอนให้เชื่อมโยงกับชีวิตจริง เพื่อให้นักศึกษาสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้

ครอบครัวของหล่อนไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก สำหรับบรรดาอาจารย์คนอื่น ๆ อาจจะมีรถยนต์หรู ๆ ขับ แต่หล่อนยังคงโดยสารรถประจำทางเป็นประจำทั้งขาไปและขากลับ ถึงกระนั้น อาจารย์สาวก็ไม่เคยรู้สึกน้อยใจ หรืออิจฉาในความมี ‘ทรัพย์สมบัติ’ เหล่านั้น เพราะทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หล่อนเลือกด้วยตัวของหล่อนเอง

*พนักงานขับรถ, **พนักงานเก็บค่าโดยสาร

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
(จำนวนผลงานนิยาย 10 เรื่อง 153 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
3
เข้าชม :
116
อัพเดต :
15/04/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
47
อัพเดต :
06/03/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
31
เข้าชม :
254
อัพเดต :
23/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
42
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
31
เข้าชม :
276
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
20
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
2
เข้าชม :
87
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
29
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักคอมเมดี้
ตอน :
6
เข้าชม :
218
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
29
เข้าชม :
248
อัพเดต :
06/03/2564

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

Untitled 0

Untitled 3

'เธอ'อาจารย์มหาวิทยาลัยสาว 'เขา'หนุ่มพนักงานขับรถโดยสารประจำทาง
จากการที่ได้รู้จักพบเจอกันทุกวัน ทำให้เกิดเป็นความรักขึ้น
***
“รถจะออกเลยหรือเปล่าคะ ?”
วราภรณ์ หรือ ตูน เอ่ยถามขึ้น หญิงสาวลอบมองใบหน้าของชายหนุ่ม เรื่อยมาจนถึงป้ายชื่อซึ่งถูกติดอยู่บริเวณอกเสื้อ
‘รังสิมันตุ์...’
ชื่อ รังสิมันตุ์ อย่างนั้นหรือ ?
“อีกสิบนาทีครับ” ชายหนุ่มตอบ หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินตรงไปขึ้นรถประจำทางที่จอดอยู่

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
จำนวน : 25 ตอน


153

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel