คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 21
Over All : 251
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 21
Over All : 251
Favorites : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

บทที่ 2

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายรักโรแมนติก ซึ้งกินใจ

การเดินทางในครั้งนี้ใช้เวลากว่าสามชั่วโมงจึงถึงจุดหมาย ซึ่งปกติแล้วจะใช้เวลาไม่เกินสองชั่วโมงเท่านั้น รังสิมันตุ์ซึ่งกำลังจะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปจอดในอู่รถประจำทางที่สายของตนสังกัดอยู่นั้น แหงนหน้าขึ้นมองกระจกมองหลังอีกครั้ง เพื่อดูให้แน่ใจว่าผู้โดยสารลงจากรถหมดทุกคนแล้ว

แต่แล้วคิ้วของชายหนุ่มก็ขมวดมุ่น เมื่อสังเกตเห็นหญิงสาวที่ยังคงหลับสนิท ร่างบอบบางหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ศีรษะพิงเข้ากับพนักเก้าอี้

‘นี่รถก็จวนจะเลี้ยวเข้าอู่อยู่แล้ว แบบนี้เห็นทีคงต้อง...’

ผู้เป็นคนขับตัดสินใจจอดรถเป็นการชั่วคราวที่ปากทางเข้า ก่อนจะเอ่ยถามพกส. ผู้ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานเพื่อขอความคิดเห็น

“พี่องุ่น นี่เขาจะไปลงที่ไหนครับ ?” พขร.หนุ่มเอ่ยถาม องุ่นซึ่งกำลังจัดเก็บข้าวของเตรียมตัวลงจากรถ มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าใบเล็ก มืออีกข้างหนึ่งถือใบเที่ยวซึ่งพกส.ทุกคนมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ มีอันต้องหยุดเดิน ก่อนจะตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ลงสุดสาย น้องติวปลุกเขาสิ”

“ผมเป็นผู้ชาย มันคงไม่เหมาะมั้งครับ”

“โอ๊ย ! พี่จะรีบไปแล้วล่ะน้องติว ละครตอนอวสานวันนี้ กว่าจะกลับถึงบ้านคงไม่ทันดูแล้ว รีบ ๆ เปิดประตูเถอะพี่จะขอลงก่อนล่ะ ว่าจะลองถามคุณวิรัตน์ คิดว่าตอนนี้แกคงจะยังเปิดโทรทัศน์ที่ท่ารถอยู่”

เมื่อได้ฟังดังนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มก็แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด นี่ใจคอองุ่นคงคิดจะรีบไปดูโทรทัศน์แน่ ๆ อย่างไรเสีย เวลาในขณะนี้ตามปกติสำหรับรถประจำทางสายนี้แล้ว จนกว่าจะถึงเวลา ก็ยังมีรถคันสุดท้ายที่ยังไม่ได้ถูกปล่อยออกจากท่าต้นทาง

พขร.หนุ่มกดเปิดประตูให้อย่างเสียไม่ได้ องุ่นลงจากรถแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในอู่ทันที รถทั้งคันจึงมีแต่เพียงชายหนุ่มผู้เป็นคนขับ กับหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นผู้โดยสารเท่านั้น รังสิมันตุ์ตัดสินใจลุกออกจากที่นั่งของตน แล้วเดินไปยังที่นั่งของหญิงสาวซึ่งเป็นเก้าอี้ตัวที่อยู่ถัดจากที่นั่งคนขับไปสองตัว ก่อนที่เสียงนุ่มจะเอ่ยว่า

“คุณครับ รถจะเข้าเลี้ยวอู่แล้ว”

“...”

เงียบ... วราภรณ์ยังคงหลับสนิท แต่พขร.หนุ่มก็ไม่ละความพยายาม เรียกแล้วเรียกอีกถึงสองครั้งจนไม่รู้จะทำอย่างไร จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปสะกิดแขนของอีกฝ่ายเบา ๆ

“คุณครับ”

คราวนี้ได้ผล เปลือกตาบอบบางขยับ หญิงสาวลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยมองสบตาชายหนุ่มผู้ที่เป็นคนปลุกหล่อน เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ร่างบอบบางรีบหยัดกายนั่งในท่านั่งปกติ บอกตามตรงว่าเมื่อถูกใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายจ้องมองเช่นนี้ มันทำให้รู้สึกเคอะเขินขึ้นมาอย่างไรก็ไม่รู้ !

“เอ่อ... ขอโทษนะคะฉันเผลอหลับไป นี่ถึงแล้วหรือคะ ?”

“ครับ ป้ายสุดท้าย เดี๋ยวรถจะเลี้ยวเข้าไปจอดในอู่แล้วครับ”

วราภรณ์ได้ฟังดังนั้นจึงทำท่าจะรีบลุกขึ้นด้วยความเกรงใจ แต่ด้วยความไม่ทันระวังเลยทำให้หล่อนเผลอทำกระเป๋าซึ่งภายในใส่เอกสารประกอบการสอนที่ต้องแจกให้กับนักศึกษาหล่นลงจากตัก รังสิมันตุ์ซึ่งอยู่ใกล้กว่าก้มลงไปช่วยเก็บเอกสารที่กระจัดกระจาย นัยน์ตาคมของชายหนุ่มจึงแลเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่บนหัวของกระดาษแผ่นหนึ่งในจำนวนนั้นอย่างไม่ได้เจตนา

            ‘นางสาววราภรณ์ (มนุษยศาสตร์--ภาษาศาสตร์)’

ซึ่งนี่ก็เป็นโอกาสเดียวกับที่หญิงสาวได้พินิจดูใบหน้าของชายหนุ่มใกล้ ๆ เช่นกัน แม้จะเป็นเพียงแวบเดียวก็ตาม มือเรียวยื่นไปรับกระเป๋าใส่เอกสารที่ตนเองทำหล่นไว้ พร้อมกับเอ่ยขอบคุณเบา ๆ

แต่ยังไม่ทันที่ผู้โดยสารคนสุดท้ายจะก้าวลงจากรถ อภินันท์ พขร.หนุ่มซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของรังสิมันตุ์ก็โผล่หน้าเข้ามาเรียกผู้เป็นคนขับอยู่ที่ประตูหน้าของรถประจำทางซึ่งยังคงเปิดอยู่

“จะจอดอีกนานไหม ? ขวางทางรถเมล์คันอื่นจะเลี้ยวเข้าอู่”

ชายหนุ่มนามอภินันท์ มีชื่อเล่นสุดแสนจะน่ารักว่า ติ๊ดตี่ เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาอยู่ไม่น้อย รูปร่างไม่สูงไม่เตี้ย ความสูงของเขาน่าจะพอ ๆ กับความสูงของรังสิมันตุ์ ผมสีดำตัดสั้นเป็นทรงชี้ตั้งด้วยเจลจัดแต่งทรงผม เครื่องแบบของชายหนุ่มอาจไม่ได้ถูกแต่งอย่างเรียบร้อยครบถ้วนทุกประการเหมือนกับเครื่องแบบของรังสิมันตุ์ ซึ่งถึงแม้ว่าจะมีทรงผมและการแต่งกายแบบนั้น แต่โดยแท้จริงแล้วอภินันท์ไม่ใช่คนที่มีนิสัยนักเลงหรือมึงมาพาโวย เว้นเสียแต่ว่าถ้าเหลืออดขึ้นมาล่ะก็ อย่างที่เห็น... พร้อมจะโวยวายได้เหมือนกัน

“อะไร นี่มาทันกันเลยหรือ ? ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ กำลังจะเลี้ยวอยู่นี่ไง” รังสิมันตุ์เอ่ย จากนั้นจึงกลับไปนั่งประจำที่นั่งคนขับ อภินันท์เห็นดังนั้นจึงก้าวถอยออกจากประตูเพื่อที่จะไปขึ้นรถประจำทางอีกคันหนึ่งซึ่งตนจอดอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ อาจารย์สาวจำต้องรีบลงจากรถโดยที่ไม่ได้สนทนากับพขร.หนุ่มต่อ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองรถประจำทางทั้งสองคันที่เลี้ยวเข้าอู่ไปจนลับสายตา

จากป้ายสุดท้ายที่บริเวณหน้าอู่รถประจำทางนั้น วราภรณ์ต้องโดยสารรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างต่อไปยังบ้านของตนซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าใดนัก เป็นเช่นนี้ประจำทุกวัน

 “กลับมาแล้วหรือคะพี่ตูน ? วันนี้กลับช้าจังเลยนะ”

ปาริฉัตร หรือ ปลาย เป็นน้องสาวและเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของหล่อน พ่อและแม่ของทั้งสองเสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน จึงมีเพียงหล่อนอาศัยอยู่กับปาริฉัตรสองคนเท่านั้น ปาริฉัตรเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ด้วยความที่ผู้เป็นน้องสาวมักจะรับงานเป็นอาจารย์พิเศษตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ บางวันก็กลับก่อน แต่บางวันก็กลับทีหลัง ทำให้ทั้งสองมีโอกาสน้อยมากที่จะกลับบ้านพร้อมกัน

“พอดีรถติดน่ะ” วราภรณ์ตอบโดยไม่สบตาน้องสาว แต่ดูเหมือนว่าท่าทีแปลก ๆ ของหล่อนจะไม่สามารถรอดพ้นสายตาของปาริฉัตรจอมแก่นแก้วไปได้

“เอ๊ะ ๆ เป็นอะไรหน้าแดง ๆ น่ะ ? บอกกันหน่อยซี่” ปาริฉัตรกระเซ้า เอาแขนกระทุ้งสีข้างพี่สาวเบา ๆ วราภรณ์ได้แต่ยิ้มน้อย ๆ โดยไม่ได้ตอบอะไร

“นั่งรถอาจารย์ภูมาหรือคะ หรือว่าอย่างไร ? โอ๊ย ! บอกกันหน่อยสิพี่”

‘อาจารย์ภู’ ที่ปาริฉัตรกำลังพูดถึงอยู่นั้น มีชื่อจริงว่าภูชิต เขาก็คืออาจารย์หนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยซึ่งสองพี่น้องเป็นอาจารย์สอนอยู่นั่นเอง

“ไม่ใช่หรอก... แล้วที่สำคัญนะปลาย พี่ไม่เคยนั่งรถอาจารย์ภูด้วยซ้ำ” วราภรณ์ทำท่าจะเดินขึ้นชั้นสองไป ปาริฉัตรจึงได้แต่เบ้ปาก พร้อมกับทำหน้าเนือย ๆ

“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นปลายขอโทษด้วยแล้วกัน”

เป็นไปตามที่รังสิมันตุ์คาดการณ์ไว้ องุ่นผู้เป็นพกส.ประจำรถของชายหนุ่มในวันนี้ กำลังนั่งดูโทรทัศน์บริเวณท่าปล่อยรถต้นทางอย่างขะมักเขม้น ชายหนุ่มเดินผ่านไปยังบริเวณที่จอดรถของพนักงานเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านด้วยความรู้สึกเคยชินกับภาพที่เห็น ไม่วายได้ยินเสียงขององุ่นที่ตะโกนเรียกอภินันท์ซึ่งเดินตามหลังตนอยู่แว่ว ๆ

“น้องติ๊ดตี่ ! ตอนอวสานแล้วนะเนี่ย รีบ ๆ มาดูเร็ว !”

อภินันท์ซึ่งเดินมาพร้อมกับอัญมณี หญิงสาวผู้เป็นพกส.ประจำรถ ซึ่งมีชื่อเล่นว่า ผักกาด ผมบ๊อบย้อมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่าถูกรวบเป็นหางม้าสั้น ๆ ไว้ด้านหลัง หล่อนสวมแว่นตากรอบดำทรงสี่เหลี่ยม ซึ่งดูเหมือนกับแว่นตาของบรรดาพวกเด็กเรียนทั้งหลาย

“เมื่อสักครู่นี้กาดกับติ๊ดตี่เห็นติวเดินอยู่ไว ๆ” อัญมณีเอ่ยขึ้น ก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ กับองุ่น

“อย่าไปสนใจเลย เจ้านั่นมันเป็นแบบนี้แหละ เรียบร้อยเหลือเกิน !” องุ่นกระแทกเสียงเหน็บแนม

“คุณชายสุดหล่อประจำสาย เนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า” อภินันท์พูดขึ้นมาลอย ๆ ฟังจากคำพูดแล้ว จะเรียกว่าอภินันท์ออกจะไม่ค่อยชอบรังสิมันตุ์เท่าใดนักก็คงจะพูดได้

อัญมณีซึ่งได้ฟังดังนั้นเอื้อมมือไปแตะแขนของชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนร่วมงานเบา ๆ

“ไม่เอาน่า... ติ๊ดตี่”

“แต่ก็จริงอย่างว่าล่ะนะน้องติ๊ดตี่ ท่าทางรางวัลพนักงานดีเด่นคงหนีไม่พ้นเจ้าติวหรอก ไม่รู้หัวหน้าจะว่าอย่างไร คงต้องรอดูกันต่อไป”

แต่ก่อนที่ทั้งสามจะได้เปิดประเด็นสนทนากันต่อนั้น ก็มีเสียงหนึ่งขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เอ้า ๆ พวกคุณน่ะ นั่งดูโทรทัศน์กันอยู่นี่ ไม่กลับบ้านกันหรือ ?” เสียงของวิรัตน์ผู้เป็นนายท่าต้นทางที่กำลังรอเวลาปล่อยรถประจำทางคันสุดท้ายออกจากท่าดังขึ้น สำหรับวิรัตน์นั้นเขาเป็นฝาแฝดผู้น้องของวิโรจน์ ซึ่งเป็นนายท่าปลายทางนั่นเอง

“สักครู่นะคะ” องุ่นตอบโดยไม่ได้หันไปมองยังผู้ถาม นัยน์ตาจดจ้องอยู่กับหน้าจอโทรทัศน์ จนกระทั่งละครฉากสุดท้ายจบลง พนักงานทั้งสามซึ่งเสร็จสิ้นภาระงานในวันนี้แล้วจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน พักผ่อนเพื่อการทำงานในวันต่อ ๆ ไป

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
(จำนวนผลงานนิยาย 10 เรื่อง 153 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
3
เข้าชม :
116
อัพเดต :
15/04/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
47
อัพเดต :
06/03/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
31
เข้าชม :
254
อัพเดต :
23/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
42
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
31
เข้าชม :
276
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
20
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
2
เข้าชม :
87
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
29
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักคอมเมดี้
ตอน :
6
เข้าชม :
218
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
29
เข้าชม :
248
อัพเดต :
06/03/2564

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

Untitled 0

Untitled 3

'เธอ'อาจารย์มหาวิทยาลัยสาว 'เขา'หนุ่มพนักงานขับรถโดยสารประจำทาง
จากการที่ได้รู้จักพบเจอกันทุกวัน ทำให้เกิดเป็นความรักขึ้น
***
“รถจะออกเลยหรือเปล่าคะ ?”
วราภรณ์ หรือ ตูน เอ่ยถามขึ้น หญิงสาวลอบมองใบหน้าของชายหนุ่ม เรื่อยมาจนถึงป้ายชื่อซึ่งถูกติดอยู่บริเวณอกเสื้อ
‘รังสิมันตุ์...’
ชื่อ รังสิมันตุ์ อย่างนั้นหรือ ?
“อีกสิบนาทีครับ” ชายหนุ่มตอบ หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินตรงไปขึ้นรถประจำทางที่จอดอยู่

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
จำนวน : 25 ตอน


153

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel