คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 20
Over All : 250
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 20
Over All : 250
Favorites : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

บทที่ 4

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายรักโรแมนติก ซึ้งกินใจ

บานประตูของรถโดยสารประจำทางปรับอากาศถูกเปิดออก วราภรณ์ซึ่งกำลังรอที่จะก้าวขึ้นไปบนรถอยู่นั้นได้ยินเสียงพูดแว่ว ๆ ของพขร.หนุ่ม ซึ่งเมื่อได้ยินเสียงนุ่มคุ้นหูนั้นแล้ว อาจารย์สาวก็แน่ใจได้ในทันทีว่านี่คือเสียงของรังสิมันตุ์

“ไม่เป็นไรผักกาด เดี๋ยวผมกวาดเอง”

“ไม่เป็นไร ติวนั่นแหละลงไปก่อน กาดช่วยกวาดเอง อย่าลืมสิว่าเวลาอยู่ประจำรถติ๊ดตี่เขาน่ะ กาดก็เป็นคนกวาดนะจ๊ะ รับรองสะอาดแน่ ๆ”

“แต่ผม...”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละจ้ะติว ลงไปเถอะ”

“เอ้า ๆ เอาอย่างนั้นก็ได้ ขอบคุณมากนะผักกาด”

ถ้าให้เดาจากสิ่งที่ได้ยินแล้ว ทั้งสองกำลังสนทนากันถึงเรื่องการปัดกวาดพื้นเพื่อการรักษาความสะอาดบนรถ รวมถึงการตรวจสอบสิ่งของที่ผู้โดยสารอาจจะลืมทิ้งเอาไว้ ตามปกติแล้วรังสิมันตุ์จะทำทั้งสองอย่างนี้ด้วยตนเองเสมอ ไม่มีผู้โดยสารคนใดที่อยากจะโดยสารรถประจำทางที่สภาพภายในรถสกปรกหรอกจริงไหม ?

พขร.หนุ่มก้าวลงมาจากรถ นัยน์ตาคมสบกับนัยน์ตาของหญิงสาวโดยบังเอิญ ริมฝีปากหยักได้รูปยกขึ้นเล็กน้อย รังสิมันตุ์แย้มรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อมองเห็นหญิงสาว วราภรณ์รู้สึกได้ว่าใบหน้าของตนเองร้อนผะผ่าว แต่ถึงกระนั้น ริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ รอจนร่างสูงลงมาจากรถเรียบร้อยแล้ว จึงเดินขึ้นไปหาที่นั่ง

เนื่องจากวันนี้หล่อนกลับบ้านพร้อมกับปาริฉัตร วราภรณ์จึงเลือกเก้าอี้นั่งคู่กับผู้เป็นน้องสาว โดยให้ปาริฉัตรนั่งชิดริมหน้าต่าง ส่วนตัวหล่อนนั้นนั่งชิดริมทางเดิน ปาริฉัตรถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นปรับปุ่มปรับทิศทางลม เพื่อให้ลมจากเครื่องปรับอากาศอยู่ตรงกับตนเองมากที่สุด ก่อนจะเอ่ยถามผู้เป็นพี่สาวในสิ่งที่ตนสงสัย

“พี่ตูนรู้จักกับเขาหรือคะ ? เอ้อ... ปลายหมายถึงคนขับน่ะ”

“ก็ไม่เชิงหรอกจ้ะ” วราภรณ์ตอบเรียบ ๆ

“แต่เมื่อครู่นี้ปลายเห็นเขายิ้มให้พี่ตูน ที่จริงแล้วหน้าตาเขาก็หล่อมากเลยเหมือนกันนะคะ แต่ทำไมมาขับรถเมล์ก็ไม่รู้” ปาริฉัตรออกความคิดเห็น

“ปลาย !” วราภรณ์ปราม

น้องสาวของหล่อน ซึ่งก็คือปาริฉัตรนั้น เป็นคนที่มีนิสัยแก่นแก้วเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยระวังเรื่องคำพูดคำจา แม้กระทั่งเวลาสอนนักศึกษา หล่อนจึงต้องคอยตักเตือนอยู่เสมอ เมื่อสักครู่นี้ก็เช่นกัน ในความเป็นจริงแล้วนี่เป็นครั้งที่สองเท่านั้นที่เขาและหล่อนได้เจอกัน อันที่จริงก็น่าดีใจอยู่หรอกที่เขาจำหล่อนได้

“นาน ๆ ทีจะเห็นคุณอัญมณีในช่วงเวลานี้นะ ปกติกะดึกทุกที” วิโรจน์เอ่ยทักทายผู้เป็นลูกน้องอย่างอารมณ์ดี

“ถ้าอยู่กับติ๊ดตี่ล่ะก็ใช่ค่ะ ที่จริงแล้วนาน ๆ ทีกาดจะได้อยู่กับติวด้วยซ้ำ วันนี้ถือเป็นโอกาสดีทีเดียว”

“เจ้าวิรัตน์พูดถึงเรื่องการประกวดรถสะอาดบ้างไหม ? ที่จริงผมว่ารถคุณก็ดูสะอาดดีนะคุณรังสิมันตุ์ ไหนขอลองขึ้นไปดูข้างบนหน่อย น่าจะดีกว่าคันก่อนหน้านี้ ผมล่ะสงสารผู้โดยสารจริง ๆ”

“ทำไมหรือครับ ?” รังสิมันตุ์มีสีหน้าฉงน

คันก่อนหน้านี้ ? อ้อ... เห็นทีวิโรจน์คงจะหมายถึงรถของปรเมศวร์กระมัง

สำหรับปรเมศวร์นั้นเพิ่งจะมาเริ่มขับรถได้ไม่นานนี้ อายุของเขาก็ดูจะเป็นรุ่นราวคราวเดียวกับทั้งรังสิมันตุ์และอภินันท์ ชายหนุ่มมีใบหน้าคมเข้มต่างจากเพื่อนร่วมงานทั้งสอง ซึ่งผิวจะออกไปทางขาวเสียมากกว่า แม้จะเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน แต่ปรเมศวร์ก็มีชื่อติดโผถูกร้องเรียนจากผู้โดยสาร ไม่ใช่เพราะเขาขับรถประมาทหรือว่าสาเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะสภาพของรถต่างหากที่ทำให้ใครหลายคน ‘เกินกว่าจะรับได้’ แม้กระทั่งวิโรจน์ผู้เป็นนายท่าเองก็ตามที

ทั้งควันดำ ยุงบินหึ่ง ฯลฯ ไม่ทราบว่าพขร.หนุ่มคนนี้เคยปัดกวาดเช็ดถูบ้างหรือเปล่า รถที่สภาพภายนอกดูเก่าอยู่แล้ว ภายในจึงมีสภาพย่ำแย่มากเข้าไปอีก

วิโรจน์กวาดสายตามองปราดเดียวก็พอจะประเมินคร่าว ๆ ได้ ชายวัยกลางคนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปพูดกับพขร.หนุ่มอย่างชื่นชม ซึ่งก็ดังพอที่จะทำให้ผู้โดยสารที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้ยิน ปาริฉัตรเห็นดังนั้นจึงกระทุ้งสีข้างผู้เป็นพี่สาว เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงซุกซน

“คนขับก็หล่อ รถก็สะอาด อะไรจะเพอร์เฟคขนาดนี้ ! ร้อยวันพันปีปลายเพิ่งจะเคยเจอะเคยเจอ”

วราภรณ์แอบยิ้มอยู่ในใจกับคำพูดของน้องสาว ด้วยความที่หล่อนเป็นผู้ใหญ่กว่าปาริฉัตร การที่จะให้พูดชื่นชมแสดงความรู้สึกอะไรตรง ๆ เช่นนี้ก็คงจะไม่ใช่วิสัย

“พกส.เขาเดินมาเก็บค่าโดยสารโน่นแล้ว นั่งดี ๆ ได้แล้วปลาย”

อัญมณีเดินเก็บค่าโดยสารไปตามที่นั่งของผู้โดยสารเรื่อย ๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่รังสิมันตุ์เตรียมจะออกรถพอดี เวลาผ่านไปไม่นานนัก ผู้เป็นพกส.ก็เก็บค่าโดยสารมาจนถึงที่ซึ่งอาจารย์สาวทั้งสองคนนั่งอยู่ วราภรณ์จ่ายเงินและเก็บตั๋วลงในกระเป๋าสตางค์เหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ดูเหมือนอัญมณีซึ่งต้องเดินปฏิบัติหน้าที่ของตนกลับไปกลับมาระหว่างหน้ารถและหลังรถ จะตั้งข้อสังเกตอะไรบางอย่างได้จากท่าทีของอาจารย์สาวผู้พี่ ซึ่งมีใบหน้าสวยหวานแบบผู้ใหญ่คนนั้น

“ติว” อัญมณีพูดค่อยจนเหมือนจะกระซิบ ด้วยหน้าที่ของพขร.ที่ต้องใช้สมาธิในการขับรถ รังสิมันตุ์ซึ่งมือทั้งสองกำลังกำพวงมาลัยอยู่ตอบกลับไปโดยไม่ละสายตาจากถนนเบื้องหน้าว่า

“หืม ? ว่าอะไรหรือ ผักกาด ?”

“เงยหน้าขึ้นไปมองกระจกมองหลังหน่อย ผู้หญิงคนนั้นน่ะ...”

พขร.หนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนจะเอ่ยถาม

“คนนั้นน่ะคนไหน ซ้ายหรือขวา ?”

“ที่นั่งติดริมทางเดิน หน้าตาสวย ๆ นั่นน่ะ เหมือนเขาจะมองติวอยู่ตลอดเลยนะ รู้จักกันหรือเปล่า ?”

รังสิมันตุ์ถึงบางอ้อกับความหมายของคำพูดของเพื่อนร่วมงาน ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มเพียงเล็กน้อยซึ่งอีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกต

“อาจารย์คนนั้นน่ะหรือ ? เมื่อวานผมก็เจออยู่นะ” เมื่อพูดออกไปแล้วพขร.หนุ่มก็แทบอยากจะกัดลิ้นตนเอง อัญมณีมองเขาด้วยรอยยิ้มแพรวพราว พกส.สาวตบไหล่เขาเบา ๆ พูดอย่างรู้ทันว่า

“รู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นอาจารย์น่ะติว ? แหม... ไม่ต้องบอกกาดก็รู้นะว่าติวน่ะ...”

“ผมไม่ได้ทำไมสักหน่อยผักกาด” ใบหน้าของพขร.หนุ่มในตอนนี้ช่างดูน่ารักมากสำหรับวราภรณ์ หล่อนไม่รู้ว่าผู้เป็นพกส.พูดอะไรกับเขา แต่ท่าทีที่เขามองหล่อนมันก็ทำให้หล่อนรู้สึกเขินอายอยู่ไม่น้อย จนต้องกระซิบให้ปาริฉัตรผู้เป็นน้องสาวเปลี่ยนที่นั่งกับตนเอง

“เอ้า ! จะเปลี่ยนที่นั่งทำไมล่ะ ปลายกะจะหลับสักหน่อยเชียว... แต่ก็ได้ค่ะ ตามใจพี่ตูนแล้วกัน”

ก่อนที่หญิงสาวทั้งสองจะทันได้สลับที่นั่งกัน อัญมณีก็เดินเข้ามาเสียก่อนด้วยใบหน้าที่เหมือนจะพยายามกลั้นรอยยิ้มจนวราภรณ์แทบจะนั่งไม่ติดที่

“ไม่ต้องเปลี่ยนที่นั่งหรอกค่ะคุณ ถ้ารถเบรกมันอันตรายนะคะ ส่วนฉันชื่อผักกาดค่ะ” พกส.สาวทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ว่างด้านหน้า ปาริฉัตรเหลือบไปมองท่าทีของพี่สาวที่ดูเหมือนว่าจะพูดอะไรไม่ออก จึงรีบเอ่ยขึ้นมาเพื่อแก้สถานการณ์

“ว่าแต่รถเมล์คันนี้สะอาดดีนะคะ ฉันเองก็ไม่ค่อยได้นั่งรถเมล์เท่าไหร่ ปกตินั่งแต่รถไฟฟ้า วันนี้ลองมานั่งรถเมล์ดูไม่ผิดหวังเลยค่ะ”

“ติว เอ่อ... รังสิมันตุ์ พขร.คันนี้เขาดูแลรถดีน่ะค่ะ กาดเองยังชื่นชมเลย” อัญมณีเลื่อนแว่นตากรอบดำของตนให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“กาดไม่ค่อยได้จับคู่อยู่กับติวหรอกค่ะ ปกติจะอยู่กับพขร.อีกคนหนึ่ง ขอนินทาหน่อยเถอะ เชื่อไหมคะเขาเป็นผู้ชายแต่ชื่อติ๊ดตี่ ฟังดูน่ารักจริง ๆ”

“ติ๊ดตี่ ?” วราภรณ์ทวนคำ

“เพื่อนสนิทของกาดค่ะ ตัวขาว ๆ ผมชี้ ๆ แต่งตัวไม่ค่อยเรียบร้อยหรอก เครื่องแบบไม่ค่อยครบ” อัญมณีหัวเราะ

“แต่คุณคงไม่เคยเจอมั้งคะ เพราะส่วนมากกว่าเราจะเลิกงานก็ดึกมากแล้วค่ะ”

ไม่น่าเชื่อว่าการสนทนากันเพียงไม่นานดูเหมือนจะทำให้สองพี่น้องสนิทสนมกับอัญมณีได้อย่างรวดเร็ว คนที่คุยส่วนมากจะเป็นปาริฉัตรเสียมากกว่า ส่วนวราภรณ์นั้นด้วยบุคลิกของหล่อนที่ค่อนข้างเงียบขรึมจนเป็นที่หวั่นเกรงของนักศึกษา จึงได้แต่นั่งฟังเงียบ ๆ เป็นส่วนใหญ่

“นั่นแน่ ! คุณชอบเขาใช่ไหมล่ะคะ คนที่ชื่อติ๊ดตี่น่ะ ? ฉันฟังดูแค่นี้ก็รู้แล้ว” คำพูดตรง ๆ ของปาริฉัตรทำให้ใบหน้าของอัญมณีร้อนผ่าว วราภรณ์ตีแขนปาริฉัตรดังเผียะ !

“ปลาย ! พูดอะไรน่ะ ขอโทษด้วยนะคะคุณผักกาด” ประโยคหลังหล่อนพูดกับพกส.สาว ซึ่งอัญมณีก็รีบเอ่ยตอบว่า

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอ้อ... เราอย่าพูดเรื่องนี้กันเลยนะคะ”

จำนวนผู้โดยสารบนรถแน่นขนัดไม่ต่างจากเมื่อวันก่อน อาจด้วยเพราะรถประจำทางสายนี้แล่นผ่านย่านการค้าที่สำคัญด้วยกระมัง อัญมณีจำต้องลุกขึ้นไปปฏิบัติหน้าที่ของตน หลังจากที่พกส.สาวลุกออกไปแล้ว ปาริฉัตรจึงเอ่ยกับวราภรณ์ว่า

“คนแน่นจริง ๆ พี่ตูน ปกติเป็นอย่างนี้หรือเปล่าคะ ?”

“ก็แบบนี้แหละปลาย” วราภรณ์ตอบ ความสนใจของหญิงสาวในตอนนี้ไม่ได้อยู่กับคำถามของผู้เป็นน้องสาว แต่อยู่กับบทสนทนาของผู้โดยสารชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งยืนเกาะราวจับอยู่บริเวณด้านหน้า ใกล้เคียงกับที่นั่งของหล่อนและปาริฉัตร

“พขร.คันนี้นี่เขาขับช้าจริง ๆ เนอะคุณ ไม่รู้ขับเป็นหรือเปล่า ยิ่งกำลังรีบ ๆ อยู่ด้วย”

“ก็นั่นน่ะสิคะ รู้อย่างนี้เราไปรถไฟฟ้าดีกว่าเนอะ แล้วดูสิรถยังจะมาติดอีก ขับรถแบบนี้ชาติไหนจะถึงก็ไม่รู้”

รังสิมันตุ์รู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดที่ลอยมาเข้าหู แต่ด้วยหน้าที่ความเป็นพขร. ชายหนุ่มก็พยายามอดทนอย่างเต็มที่แล้วไม่ว่าจะเจอปัญหารถติด หรือเจอผู้โดยสารที่มีหลากหลายประเภท เห็นทีความอดทนของเขาคงจะไม่สิ้นสุดลงง่าย ๆ หากไม่ได้ยินเสียงของวราภรณ์และคำพูดต่อมาของผู้โดยสารคนดังกล่าว

“รถติดแล้วคุณจะโมโหพขร.หรือไงคะ ? ใช่ความผิดของเขาหรือ ?”

“คุณจะเดือดร้อนอะไรนักหนา ไม่ทราบว่าคุณเป็น ‘ภรรยา’ เขาหรือไง !? ฉันพูดอยู่กับแฟนฉัน คุณจะสอดทำไมคะ !”

วราภรณ์อึ้งกับคำพูดของหญิงนิรนามผู้นั้น ด้วยความที่ไม่เคยมีใครพูดกับหล่อนเช่นนี้มาก่อน ปาริฉัตรเห็นท่าไม่ดีจึงรีบรั้งแขนพี่สาวไว้

“พี่ตูน ใจเย็น ๆ”

เท่านั้นแหละเป็นอันว่าความอดทนของชายหนุ่มผู้เป็นพขร.มีอันสิ้นสุดลง เมื่อพ้นจากสี่แยกไฟแดงไปได้ รังสิมันตุ์เหยียบคันเร่ง ขับรถด้วยความเร็วและบีบแตรไล่รถคันอื่นอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่เคยทำมาก่อน บอกได้แต่เพียงว่าตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก และหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผลเสียด้วย !

“ติว ! ขับรถดี ๆ หน่อย เป็นอะไรไปน่ะ ?” อัญมณีเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงความปลอดภัย รังสิมันตุ์ไม่ตอบอะไร ตั้งแต่เริ่มขับรถมา คนอย่างเขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่ก็ขอทำสักหน่อยเถอะ !!

พขร.หนุ่มจงใจเหยียบเบรกกะทันหัน จนทำให้ผู้โดยสารหลายคนเซถลาไปตาม ๆ กัน หากไม่เกาะราวจับไว้ดี ๆ เห็นทีจะปลิวไปตามแรงเบรกเป็นแน่ ชายหนุ่มขับรถแบบนี้มาตลอดเส้นทาง จนกระทั่งจำนวนผู้โดยสารลดลงไปเรื่อย ๆ ซึ่งชายหญิงคู่กรณีของเขา ก่อนจะลงจากรถไปนั้นก็ยังไม่วายขู่ว่าจะโทรศัพท์ไปร้องเรียนที่อู่ แต่รังสิมันตุ์มีหรือจะสนใจ เมื่อคนทั้งสองลงจากรถไปแล้วนั่นแหละ การขับรถและอารมณ์ของเขาจึงกลับสู่ภาวะปกติ

“ที่ติ๊ดตี่เตือนว่าระวังฝีมือการขับรถของติวอาจจะชวนคลื่นไส้นี่เห็นทีจะจริงเสียด้วย กาดต้องขอโทษด้วยนะคะ” อัญมณีเอ่ยกับวราภรณ์และปาริฉัตร ทั้งสองพยักหน้าอย่างเข้าใจในเหตุผล วราภรณ์มองใบหน้าของพขร.หนุ่มที่สะท้อนในกระจกมองหลังด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ปกติติวไม่ได้เป็นอย่างนี้หรอกค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ถ้าเขาร้องเรียนไปจริง ๆ ติวคงจะลำบากแน่ ๆ”

“แย่จังเลยค่ะ แต่สองคนนั้นก็ปากไม่ดีจริง ๆ นะคะ ยัยผู้หญิงนั่นบอกว่าพี่สาวฉันเป็นภรรยาคุณรังสิมันตุ์หรือไงถึงได้ปกป้องนักหนา โอ๊ย ! ฉันฟังแล้วยังตกใจเลยค่ะ”

“ตายจริง ! นี่เขาพูดอย่างนั้นเลยหรือคะ” อัญมณีมีสีหน้าลำบากใจเป็นที่สุด ซึ่งหลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนทนาอะไรกันอีกจนกระทั่งถึงป้ายสุดท้ายที่หน้าอู่รถประจำทาง พขร.หนุ่มกดเปิดประตูให้ผู้โดยสารที่ยังเหลืออยู่ลงจากรถไป วราภรณ์และปาริฉัตรเตรียมตัวจะลุกขึ้น อัญมณีเองก็เตรียมหยิบกระเป๋าสะพายของตนพร้อมกับใบเที่ยวที่วางอยู่บริเวณหน้ารถ ใกล้ ๆ กับที่นั่งคนขับลงจากรถไปเช่นกัน แต่ก่อนจะลงไปนั้น ผู้เป็นพกส.ก็หันไปพูดกับสองพี่น้องอีกครั้ง

“หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีกนะคะ เห็นทีกาดคงจะต้องขอตัวก่อนแล้ว เดี๋ยวกาดลงไปก่อนนะจ๊ะติว”

อันที่จริงวราภรณ์รู้สึกใจสั่นระรัวเมื่อต้องเดินไปลงที่ประตูด้านหน้า หล่อนแทบจะไม่กล้ามองหน้ารังสิมันตุ์เลย เจ้าน้องสาวตัวดีก็ดันรีบเดินหนีหล่อน ช่วงชิงจังหวะลงจากรถไปก่อน นี่หล่อนไม่มีทางเลือกเห็นทีคงต้องเดินไปลงที่ประตูด้านหน้าจริง ๆ

แต่ก่อนที่วราภรณ์จะได้ก้าวลงจากรถไป หญิงสาวก็รู้สึกถึงมือของใครบางคนที่คว้าข้อมือหล่อนเอาไว้ อาจารย์สาวหันกลับไป รังสิมันตุ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาขยับเข้ามาใกล้เสียจนทั้งเขาและหล่อนอยู่ห่างจากกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ร่างบอบบางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะข่มความรู้สึกตนเองไม่ให้เขาได้ยินเสียงหัวใจซึ่งกำลังเต้นแรงอยู่ในขณะนี้

“คุณ... มีอะไรหรือเปล่าคะ ?” ในที่สุดอาจารย์สาวก็รวบรวมความกล้าถามออกไป พขร.หนุ่มรู้สึกตัวจึงรีบปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ จากนั้นจึงเอ่ยเบา ๆ ว่า

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“ฉันรู้หรอกค่ะว่าเป็นเพราะอะไร ฉันเองก็ต้องขอโทษคุณด้วยเหมือนกัน ถ้าเขาเอาเรื่องคุณ ก็คงเป็นเพราะฉัน...”

“ผมทนไม่ได้ที่เขาพูดแบบนั้นกับคุณ” หญิงสาวเบิกตากว้าง นี่เขากำลังพูดอะไรออกมา !?

พขร.หนุ่มหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลน่าฟังที่สุดในความรู้สึกของวราภรณ์

“ผมชื่อรังสิมันตุ์ หรือเรียกติวก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ตูน เอ่อ... วราภรณ์ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะคะ”

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
(จำนวนผลงานนิยาย 10 เรื่อง 153 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
3
เข้าชม :
116
อัพเดต :
15/04/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
47
อัพเดต :
06/03/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
31
เข้าชม :
254
อัพเดต :
23/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
42
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
31
เข้าชม :
276
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
20
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
2
เข้าชม :
87
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
29
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักคอมเมดี้
ตอน :
6
เข้าชม :
218
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
29
เข้าชม :
248
อัพเดต :
06/03/2564

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

Untitled 0

Untitled 3

'เธอ'อาจารย์มหาวิทยาลัยสาว 'เขา'หนุ่มพนักงานขับรถโดยสารประจำทาง
จากการที่ได้รู้จักพบเจอกันทุกวัน ทำให้เกิดเป็นความรักขึ้น
***
“รถจะออกเลยหรือเปล่าคะ ?”
วราภรณ์ หรือ ตูน เอ่ยถามขึ้น หญิงสาวลอบมองใบหน้าของชายหนุ่ม เรื่อยมาจนถึงป้ายชื่อซึ่งถูกติดอยู่บริเวณอกเสื้อ
‘รังสิมันตุ์...’
ชื่อ รังสิมันตุ์ อย่างนั้นหรือ ?
“อีกสิบนาทีครับ” ชายหนุ่มตอบ หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินตรงไปขึ้นรถประจำทางที่จอดอยู่

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
จำนวน : 25 ตอน


153

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel