คุณมี 0 เหรียญ VIP

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 19
Over All : 249
Favorites : 0

ชื่อนามปากกาสมาชิก :

กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel

Report
Month View : 19
Over All : 249
Favorites : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

บทที่ 5

นิยาย-เรื่องยาว : นิยายรักโรแมนติก ซึ้งกินใจ

ท้องฟ้ายามราตรีกาลช่างดูงดงามยิ่งนัก รังสิมันตุ์ยืนอยู่ที่หน้าบ้านของตน ใบหน้าหล่อเหลาแหงนมองดูหมู่ดาวบนฟากฟ้าครู่หนึ่ง จากนั้นจึงไขกุญแจประตูรั้วเข้าไป วันนี้กลับบ้านค่อนข้างดึกทีเดียว ทั้ง ๆ ที่ตอนกลับถึงอู่ก็ยังไม่ได้มืดค่ำอะไรมากนัก

พขร.หนุ่มถอนหายใจ

...มันจะเพราะอะไรเสียอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นเพราะเขาถูกพกส.องุ่นที่เพิ่งเลิกงานคะยั้นคะยอให้อยู่ดูละครหลังข่าวเป็นเพื่อน ครั้นจะปฏิเสธก็กระไรอยู่ เพราะไม่ว่าใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าองุ่นติดละครเสียยิ่งกว่าอะไร

            ‘ไอ้ติ๊ดไม่อยู่หรือครับ ? เห็นว่าวันนี้กะดึกไม่ใช่หรือ ? ให้มานั่งดูเป็นเพื่อนสิ’

            ‘เพิ่งขับรถออกไปเมื่อสักครู่นี้เองน้องติว น่า... ดูเป็นเพื่อนพี่หน่อย คุณวิรัตน์ก็ใจร้ายไม่ยอมมานั่งดูด้วยกัน’

            ‘เอ้า ! ผมก็ต้องทำงานนะคุณองุ่น นายท่าปล่อยรถจะให้ไปนั่งดูละครสบายใจเฉิบแบบนั้นได้อย่างไรล่ะ’

คิดแล้วก็เหนื่อยใจ ชายหนุ่มจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงจนถึงเม็ดที่สอง เผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง ถอดเข็มขัดออก ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกง ยกมือขึ้นเสยผมให้เข้าที่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่ห้องรับแขกอย่างเหนื่อยอ่อน

บ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังเก่าของพ่อและแม่ ทั้งพี่ชายและพี่สาวของเขานั้นแต่งงานมีครอบครัว จึงย้ายออกไปปลูกบ้านหลังใหม่ ฝ่ายพี่ชายซึ่งมีหน้าที่การงานมั่นคง และค่อนข้างจะมีฐานะร่ำรวย เป็นผู้รับทั้งพ่อและแม่ไปอยู่ด้วย ส่วนฝ่ายพี่สาวก็ย้ายออกไปอยู่กับครอบครัวของตนเช่นกัน ซึ่งนาน ๆ จะติดต่อกลับมาที บ้านหลังนี้จึงมีแต่เขาซึ่งเป็นน้องคนสุดท้องอาศัยอยู่เท่านั้น

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ หากผู้โดยสารคนดังกล่าวโทรศัพท์ไปร้องเรียนที่อู่รถจริง ก็ไม่อาจคาดการณ์ล่วงหน้าได้เหมือนกันว่าตัวเขาเองจะถูกผู้เป็นหัวหน้าตำหนิว่าอย่างไรบ้าง แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญของเรื่องนี้เสียทีเดียว ความสำคัญมันอยู่ที่อีกเรื่องหนึ่งต่างหาก...

วราภรณ์กดรีโมทคอนโทรลเปลี่ยนช่องโทรทัศน์กลับไปกลับมาหลายรอบ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะพบรายการที่ถูกใจ จนในที่สุดร่างบอบบางก็ตัดสินใจเดินไปปิดโทรทัศน์ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้หล่อนต้องเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดให้เปิดออก

“อ้าว ยังไม่นอนอีกหรือคะพี่ตูน ? นี่มันก็ดึกมากแล้ว ปลายง่วงนอนจะแย่อยู่แล้ว” ปาริฉัตรพูดอย่างงัวเงีย ยกมือขึ้นขยี้ตาเหมือนเด็ก ๆ

“ง่วงแล้วทำไมยังไม่นอน ทำอะไรอยู่น่ะปลาย ? นอนได้แล้วนะ”

“พอดีอาจารย์ภูโทรศัพท์มาน่ะค่ะ แต่ปลายก็กำลังจะนอนแล้วล่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะพี่ตูน” ที่แท้ปาริฉัตรก็อยู่คุยโทรศัพท์กับภูชิตนั่นเอง เมื่อได้ยินดังนั้นหล่อนก็อดที่จะเป็นห่วงน้องสาวคนนี้ไม่ได้ ภูชิตที่พยายามตามจีบหล่อน จะมาจริงใจอะไรกับปาริฉัตร !?

“ราตรีสวัสดิ์เช่นกันจ้ะ” ผู้เป็นพี่สาวเอ่ย ปิดประตูกลับดังเดิม ก่อนจะกลับมานั่งลงบนเตียงนอนของตน ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากันน้อย ๆ เมื่อนึกถึงพขร.หนุ่มคนนั้น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขายังไม่จางหายไปง่าย ๆ ซึ่งแน่นอนว่า... รวมถึงคำพูดนั้นด้วย

            ‘ผมทนไม่ได้ที่เขาพูดแบบนั้นกับคุณ’

            “ฉันก็ทนไม่ได้ที่เขาว่าคุณแบบนั้นเหมือนกันค่ะ... คุณรังสิมันตุ์”

ทันทีที่มาถึงอู่รถประจำทางในตอนเที่ยง อัญมณีแทบจะตั้งตัวไม่ทันกับการถูกจู่โจมจากคำถามของพัชราพรรณ พขร.สาวมองหน้าหล่อนเหมือนจะคาดคั้นเอาคำตอบ

“เมื่อวานเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือผักกาด ?”

อัญมณีมีสีหน้าเบื่อหน่าย หญิงสาวผู้สวมแว่นตากรอบดำส่งเสียงจิ๊ปากอย่างขัดใจ

“อะไรของเธอยัยพัช ? คนมาถึงยังไม่ทันหายใจหายคอ ถ้าคนที่เธอตามหาล่ะก็วันนี้เวรหยุดของเขาย่ะ”

“ติวจะหยุดหรือไม่หยุดมันก็ไม่เกี่ยวกันหรอกนะ แต่ที่ฉันถาม ก็เพราะว่าเมื่อเช้านี้หัวหน้าพวกเธอตามหาติวอยู่น่ะสิ”

“ก็แล้วว่าอย่างไรล่ะ ? ที่จริงเธอไม่ควรมาคาดคั้นเอาคำตอบจากฉันด้วยซ้ำ ถ้าอยากรู้นักก็รอถามจากเจ้าตัวเองแล้วกัน” พกส.สาวตอบอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้อีกฝ่ายมองตามหลังอย่างกินเลือดกินเนื้อ

“ยัยผักกาดเน่า จำไว้เลยนะ !” พัชราพรรณตะโกนไล่หลังด้วยสีหน้าไม่พอใจ พขร.สาวได้แต่ฮึดฮัดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ มันน่าเจ็บใจก็ตรงนี้แหละ !

ไม่ใช่ว่าหล่อนไม่รู้ เพียงแต่หล่อนขี้เกียจตอบคำถามของพัชราพรรณต่างหาก อัญมณีมุ่งหน้าตรงไปยังร้านขายอาหารบริเวณอู่รถ เพื่อรับประทานอาหารกลางวันตามปกติ หากแต่นัยน์ตาสีนิลที่มองผ่านแว่นสายตาก็สังเกตเห็นแผ่นหลังของใครบางคนไว ๆ

...คนที่ทำให้หล่อนต้องเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะเดินตามให้ทัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคืออภินันท์ พขร.หนุ่มที่หล่อนเคยบอกกับวราภรณ์และปาริฉัตรไปก่อนหน้านี้ว่าเขาคือ ‘เพื่อนสนิท’

“ติ๊ดตี่ ติ๊ดตี่” อภินันท์หันมาทางต้นเสียง พขร.หนุ่มพยักหน้าน้อย ๆ เป็นการทักทาย ก่อนจะเอ่ยถามประโยคสุดแสนธรรมดา แต่ก็ทำให้หัวใจของคนฟังพองโต

“กำลังจะไปทานข้าวหรือ ? ไปด้วยกันไหม ?”

“ใช่จ้ะ พอดีเลยติ๊ดตี่ เอ้อ... กาดมีอะไรจะเล่าให้ฟัง”

ในระหว่างการรับประทานอาหารกลางวันนั้น อัญมณีได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น อภินันท์ฟังคำบอกเล่าของเพื่อนร่วมงานสาวด้วยสีหน้าเรียบขรึม นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจเอ่ยว่า

“แต่ก็น่าแปลกอยู่เหมือนกันนะ ปกติมันออกจะเป็นคนใจเย็น แล้วทำไมถึงเหยียบสะบัดขนาดนั้นได้ ? แล้วก็ไอ้ติวน่ะวันนี้เวรหยุดมันนี่นา รอดตัวไปหนึ่งวันล่ะนะ”

“คือเรื่องนั้นน่ะ... เอ่อ...” ยังไม่ทันที่อัญมณีจะพูดจบประโยค นัยน์ตาของหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นใครบางคนซึ่งมีส่วนร่วมอยู่ในเหตุการณ์เมื่อวานด้วย อภินันท์ซึ่งนั่งประจันหน้ากับหล่อนหันหลังกลับไปมอง

“ผู้หญิงคนนั้นหรือ ?”

“อาจารย์วราภรณ์ !” อัญมณีร้องทัก วราภรณ์ซึ่งกำลังจะเดินไปรอรถประจำทางที่ท่าปล่อยรถนั้น มีสีหน้าฉงนเล็กน้อย อ้อ... ที่แท้ก็พกส.คนเมื่อวาน คุณผักกาดนั่นเอง อาจารย์สาวแย้มรอยยิ้ม จากนั้นจึงเดินตรงไปยังที่ซึ่งทั้งสองนั่งอยู่

“ติ๊ดตี่จ๊ะ คนนี้ไงอาจารย์วราภรณ์น่ะ” อภินันท์ละสายตาจากจานใส่อาหารตรงหน้า พขร.หนุ่มเบิกตากว้าง เช่นเดียวกับอาจารย์สาวที่มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

“นี่คุณ...”

“เราเคยเจอกันมาแล้ว คิดว่าคุณคงจำผมได้ ที่ไปโวยวายกับไอ้ติววันนั้น” วราภรณ์ถึงบางอ้อทันที รูปร่างหน้าตาและลักษณะการพูดจาแบบนี้ เห็นทีคงจะมีอยู่คนเดียวนั่นแหละ แต่นึกไม่ถึงว่านี่คือบุคคลที่อัญมณีกล่าวถึงด้วยความชื่นชม

“เคยเจอกันแล้วหรือจ๊ะติ๊ดตี่ ? ว่าแต่ทำไมวันนี้อาจารย์มาขึ้นรถที่นี่ล่ะคะ ?” ประโยคหลังเอ่ยถามอาจารย์สาว วราภรณ์นั่งลงบนเก้าอี้ยาวตัวที่อยู่ติดกับทั้งสอง

“พอดีฉันจะไปอบรม วันนี้ไม่มีสอนค่ะ เลยออกจากบ้านสายได้ ”

“นี่มันจะบ่ายอยู่แล้ว” อัญมณีดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ “แต่ก็ดีเหมือนกัน วันนี้ติวไม่มา ลองนั่งรถพขร.อภินันท์ดูแล้วกันนะคะ”

“รับรองว่าผมจะขับอย่างนุ่มนวลมาก ๆ” อภินันท์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มสดใสแบบนี้เองที่ทำให้อัญมณีหลงรักเขาเข้าอย่างจัง โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลย

 ‘เพราะแบบนี้เองผักกาดถึงได้...’

คิดแล้ววราภรณ์ก็อดที่จะอมยิ้มด้วยความรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ อภินันท์เป็นคนช่างพูดช่างคุย ผิดจากรังสิมันตุ์ที่ค่อนข้างจะเงียบขรึมพอสมควร แต่นั่นก็เป็นเช่นเดียวกับอุปนิสัยของหล่อน

อภินันท์กับอัญมณี... เท่าที่ดูแล้วบุคลิกของสองคนนี้ก็ออกจะไปด้วยกันได้ดีทีเดียว ไม่น่าเชื่อว่าเพียงไม่กี่วัน หล่อนจะทำความรู้จักกับพขร.และพกส.ทั้งสองได้รวดเร็วขนาดนี้ ด้วยความที่ในวันหนึ่ง ๆ หล่อนสอนหนังสือแล้วก็สอนหนังสือ ทำหน้าที่ความเป็นอาจารย์ของตนโดยไม่ได้สุงสิงกับอาจารย์คนอื่น ๆ ที่มหาวิทยาลัยมากนัก นี่จึงเหมือนกับว่าหล่อนได้ค้นพบการสร้างมิตรภาพกับคนรอบข้างเพิ่มขึ้นด้วย

“ตอนแรกกาดเกือบจำคุณไม่ได้แน่ะ ติ๊ดตี่ยังจำแม่นกว่ากาดเสียอีก” ไม่แปลกที่อัญมณีจะพูดเช่นนั้น วราภรณ์ในวันนี้แตกต่างจากเมื่อสองถึงสามวันก่อนโดยสิ้นเชิงด้วยทรงผมที่เปลี่ยนไป ผมยาวระต้นคอที่เคยดัดเป็นลอนใหญ่ บัดนี้ถูกสไลด์เป็นทรงรับกับใบหน้า ขับใบหน้าของหล่อนให้ดูสวย... เป็นความสวยแบบผู้ใหญ่เหมาะสมกับความเป็นอาจารย์ ที่ใครเห็นต่างก็รู้สึกชื่นชม

หลังจากนั้นไม่นาน วราภรณ์ก็เอ่ยปากขอตัวไปนั่งรอที่บริเวณท่าปล่อยรถ ซึ่งมีเก้าอี้จัดไว้ให้ผู้โดยสารที่มารอโดยสารรถประจำทาง หญิงสาวกวาดตามองไปรอบ ๆ บริเวณ นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนเข้ามารอขึ้นรถถึงในอู่แบบนี้ ถ้าไม่ได้อภินันท์และอัญมณีช่วยแนะนำให้ล่ะก็ ตัวหล่อนเองคงไม่กล้าเอ่ยปากถามใคร เพราะปกติแล้วหล่อนจะรอขึ้นรถที่ป้ายซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด เพียงแต่วันนี้... หล่อนปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะรู้สึกเป็นห่วง ‘ใครบางคน’ ขึ้นมานั่นเอง

จำนวนผู้โดยสารในช่วงบ่ายมีไม่มากนัก เพราะเท่าที่สังเกตเห็น ดูเหมือนคนส่วนใหญ่ต่างก็มักจะเลือกเดินทางในช่วงเช้าเสียมากกว่า ไม่นานนักหญิงสาวและผู้โดยสารอีกจำนวนหนึ่งก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนรถประจำทางสาย เอ ซึ่งมีอภินันท์ทำหน้าที่เป็นคนขับ

เมื่ออยู่ในหน้าที่ คนช่างพูดช่างคุยอย่างอภินันท์ก็เงียบสนิทได้ในบัดดล มือของพขร.หนุ่มกำพวงมาลัยแน่น สายตาจ้องมองตรงไปข้างหน้า ซึ่งในความเป็นจริงแล้วหล่อนอยากจะถามใครคนใดคนหนึ่งเหลือเกินว่าวันนี้ ‘เขา’ ไม่มาทำงานหรืออย่างไร ? แต่ก็เกรงว่าจะไม่สมควร จึงทำได้แต่เพียงทอดสายตามองบรรยากาศสองข้างทางถนนภายนอกหน้าต่าง ซึ่งเปลี่ยนแปลงตามเส้นทางของรถที่แล่นผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

แม้จะใช้เวลาเพียงครึ่งวัน แต่การอบรมช่างดำเนินไปด้วยความน่าเบื่อหน่ายเสียนี่กระไร นี่ถ้าไม่ใช่เพราะทางคณบดีของคณะขอร้องมาล่ะก็ เห็นทีหล่อนคงไม่มีวันอยากมางานแบบนี้เป็นแน่ !

“อาจารย์วราภรณ์ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ? หน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลย” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อภูชิตยื่นมือมาแตะแขนของหล่อนเบา ๆ

“เอ่อ... ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ” เสียงหวานอ้อมแอ้มตอบกลับไป

“สีหน้าอาจารย์เหมือนจะรู้สึกเบื่อ ๆ นะครับ ถ้าเป็นอาจารย์ปาริฉัตร ผมว่ารายนั้นคงจะชอบการมานั่งฟังอบรมแบบนี้มากกว่าการสอนหนังสือ” อาจารย์หนุ่มหัวเราะ

“แลอาจารย์จะรู้จักยัยปลายดีเหลือเกินนะคะ” วราภรณ์เอ่ย นัยน์ตาคู่สวยลอบสังเกตท่าทีของอีกฝ่าย

“ผมมองปาริฉัตรเหมือนน้องสาวคนหนึ่งครับ... แต่ไม่ใช่กับอาจารย์ ผมว่าอาจารย์คงจะทราบดีว่าผมคิดอย่างไร” คำพูดอย่างตรงไปตรงมาของภูชิตทำให้วราภรณ์รู้สึกตะขิดตะขวงใจเป็นอย่างยิ่ง อาจารย์สาวยิ้มแห้ง ๆ อย่างไม่รู้จะตอบอย่างไร หล่อนภาวนาให้การอบรมอันแสนน่าเบื่อ และบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้สิ้นสุดลงเร็ว ๆ เสียที

แชร์นิยายที่คุณรัก


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ
กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
(จำนวนผลงานนิยาย 10 เรื่อง 153 ตอน)

เรื่อง
ประเภทนิยาย
ตอน
จำนวนเข้าชม
อัพเดตล่าสุด
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
3
เข้าชม :
116
อัพเดต :
15/04/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
47
อัพเดต :
06/03/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
31
เข้าชม :
254
อัพเดต :
23/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
1
เข้าชม :
42
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
31
เข้าชม :
276
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
20
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
2
เข้าชม :
87
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายวาย/ยูริ
ตอน :
29
เข้าชม :
239
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักคอมเมดี้
ตอน :
6
เข้าชม :
218
อัพเดต :
22/02/2564
ประเภท :
นิยายรักดราม่า
ตอน :
29
เข้าชม :
248
อัพเดต :
06/03/2564

เพิ่มความคิดเห็น

ชื่อ

ยังไม่มีความคิดเห็น แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกสิ!

คุณสามารถให้กำลังใจนักเขียนโดย VIP ให้นักเขียนเพิ่ม

มอบ VIP ขั้นต่ำ 1 บาท หรือให้มากกว่าตามความสมัครใจ เพื่อเปิดอ่านตอนก่อนใคร 7 วัน

คำเตือน
  • การมอบสินน้ำใจ (VIP) นี้ไม่ได้หมายถึงการซื้อนิยาย แต่เป็นการมอบกำลังใจเท่านั้น
  • นักเขียนยังคงมีสิทธิ์ในการลงนิยายจนจบเรื่อง หรือไม่จบเรื่องก็ได้
  • เนื่องจากการลงจบเรื่องในบางครั้ง อาจมีผลต่อการพิจารณาต้นฉบับในการจัดพิมพ์ของสำนักพิมพ์ต่างๆ อันเป็นรายได้หลัก รวมทั้งความจำเป็นอื่นๆ
  • และการมอบสินน้ำใจนี้ ไม่สามารถนำไปหักส่วนลดได้ หลังจากนักเขียนกดปิดเรื่อง ขายจบเรื่อง

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

Untitled 0

Untitled 3

'เธอ'อาจารย์มหาวิทยาลัยสาว 'เขา'หนุ่มพนักงานขับรถโดยสารประจำทาง
จากการที่ได้รู้จักพบเจอกันทุกวัน ทำให้เกิดเป็นความรักขึ้น
***
“รถจะออกเลยหรือเปล่าคะ ?”
วราภรณ์ หรือ ตูน เอ่ยถามขึ้น หญิงสาวลอบมองใบหน้าของชายหนุ่ม เรื่อยมาจนถึงป้ายชื่อซึ่งถูกติดอยู่บริเวณอกเสื้อ
‘รังสิมันตุ์...’
ชื่อ รังสิมันตุ์ อย่างนั้นหรือ ?
“อีกสิบนาทีครับ” ชายหนุ่มตอบ หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินตรงไปขึ้นรถประจำทางที่จอดอยู่

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel
จำนวน : 25 ตอน


153

เหรียญของฉัน : 0

Beyond the Love ยิ่งกว่ารัก

โดย : กระรอกน้อยที่หายไป Lost Squirrel